Szukaj: w


recenzje

PotC: Dead Men Tell No Tales (Piraci z Karaib闚: Zemsta Salazara)



Gdyby 14 lat temu kto powiedzia mi, 瞠 przebojowe widowisko Gore’a Verbinskiego, Piraci z Karaib闚, doczeka si a czterech kontynuacji, to nie da豚ym temu wiary. Ju trylogia zdradza豉 symptomy zm璚zenia materia逝, cho na r騜nych kra鎍ach 鈍iata widownia w dalszym ci庵u dopisywa豉. Coraz to bujniejsza wyobra幡ia tw鏎c闚 wyprowadzi豉 w ko鎍u ca造 projekt na nieznane wody – z nowymi bohaterami i w徠kami. Ale s豉bn帷a popularno嗆 serii na rodzimym rynku zrodzi豉 w鈔鏚 producent闚 przekonanie, 瞠 warto powr鏂i do korzeni. Do bohater闚 i wydarze znanych z poprzednich ods這n filmu. I tak oto na ekranach naszych kin zago軼i豉 pi徠a ju ods這na Pirat闚, Zemsta Salazara - pierwszy film z hucznie odtr帳ionej, nowej trylogii.

Na ten film wybra貫m si do kina tylko i wy陰cznie z recenzenckiego obowi您ku. Nie spodziewa貫m si niczego powalaj帷ego i na tyle kreatywnego, aby odwr鏂i這 negatywne nastroje towarzysz帷e promocji Zemsty Salazara. C騜, film Joachima Ronninga i Espena Sandberga okaza si dok豉dnie tym, czego oczekiwa貫m – kolejnym niepotrzebnym sequelem ukierunkowanym na komercyjny sukces. W produkcj wpompowano horrendaln kwot 230 mln $, kt鏎a w g堯wnej mierze przeznaczona zosta豉 na ga輳 Deppa i dopieszczenie strony wizualnej. Fakt, robi ona ogromne wra瞠nie, cho w przypadku tej serii jest to ju niejako standard. Tw鏎cy nie zadali sobie natomiast cho熲y minimum trudu, aby scenariusz Zemsty Salazara wynie嗆 ponad dziarsk, godn szybkiego zapomnienia, rozrywk. Towar eksportowy franczyzy Disneya – kapitan Jack Sparrow – snuje si po planie niczym zm璚zony, pijany starzec, stale be趾ocz帷 te same frazesy. Nie przekonuj r闚nie nowi bohaterowie – Henry i Carina, kt鏎ym daleko do 鈍ietnych kreacji Willa i Elisabeth. Ale najwi瘯sz bol帷zk wydaje si g堯wny antagonista, tytu這wy Salazar, kt鏎y zamiast budzi groz, wydawa mi si godny politowania. Ot dok豉dnie jak ca貫 to filmowe przedsi瞝zi璚ie, kt鏎e o dziwo generuje zyski na rynku mi璠zynarodowym. W przysz這軼i mo瞠my si wi璚 spodziewa kolejnych ods這n, wszak kury znosz帷ej z這te jaja si nie zabija.

Jednak nie wszystko z這to co si 鈍ieci. Doskonale wiedzia o tym Hans Zimmer, kiedy z nieskrywan niech璚i zabiera si za ilustrowanie czwartego filmu, Na nieznanych wodach. Powiedzie, 瞠 to zilustrowa zakrawa o ironi, bowiem poza kilkoma pomys豉mi i tematami, reszta spad豉 na wsp馧pracuj帷ych z nim kompozytor闚, o czym swojego czasu by這 bardzo g這郾o. Jednym z nich by Geoff Zanelli, kt鏎y ju od wczesnych etap闚 rozwijania tej franczyzy asystowa w tworzeniu aran篡 i dopisywaniu dodatkowych utwor闚. Kiedy wi璚 po trudnym do鈍iadczeniu Je寮嬈a znik康, do drzwi Hansa Zimmera po raz kolejny zapuka Jerry Bruckheimer z infantyln propozycj umuzycznienia Zemsty Salazara, ten bez zb璠nych ceregieli odes豉 go do Zanelliego. Dosy wygodne, ale jak瞠 praktyczne, wszak dla Amerykanina by豉 to ogromna szansa udowodnienia swojej warto軼i. Tak瞠 do wyp造ni璚ia na szerokie wody nurtem odtr帳ionego przedwcze郾ie sukcesu pi徠ych Pirat闚. Czy znalaz這 to swoje odzwierciedlenie w rzeczywisto軼i? Tylko po這wicznie

Gdy we幟iemy pod uwag umiej皻no軼i czysto praktyczne – tutaj Zanelli wyrasta na kolejnego, sprawnego rzemie郵nika, tworz帷ego 軼ie磬i d德i瘯owe skrojone na miar opisywanych film闚. Natomiast kwestia urzeczywistniania swoich ambicji zwi您anych z podbojem Hollywood utr帷ona zosta豉 przez dwa zaistnia貫 czynniki: wy鈔ubowane 膨dania producent闚 oraz (si陰 rzeczy) zm璚zenie ca陰 t seri. Trudno bowiem o 鈍ie瞠 spojrzenie na fraczyz, kiedy pracuje si nad ni od pierwocin. Nie oszukujmy si. Zanelli gdyby nawet mia szczerze ch璚i, to nie mia豚y na tyle du瞠j si造 przebicia, aby rozdawa karty w rozmowie z takimi graczami, jak Jerry Bruckheimer. Efektem tego jest powt鏎ka z rozrywki w ka盥ym tego s這wa znaczeniu.


Nie dziwi powroty do sprawdzonych temat闚 z poprzednich ods這n serii. Dziwi natomiast spos鏏 ich wykorzystania – cz瘰tokro dosy przypadkowy, niekoniecznie zwi您any z pierwotnym punktem odniesienia. Cho temat Jacka Sparrowa pe軟i swoj funkcj w stopniu zadowalaj帷ym, to ju ten odnosz帷y si do przygody dosy chaotycznie dzieli swoj przestrze z analogiczn melodi dla nowych bohater闚. Podobnych konsternacji dostarcza si璕ni璚ie po heroiczn fanfar z trzecich Pirat闚. Kontekst jej wykorzystania ociera si o ironiczny wyd德i瘯, aczkolwiek nale篡 doceni wi瘯sze ani瞠li w poprzednich partyturach, przywi您anie do tradycyjnego, orkiestrowego instrumentarium. Elektronika jest tutaj tylko symbolicznym uzupe軟ieniem dosy organicznej w strukturze oprawy. Owszem, demoniczny wizerunek nowego z這czy鎍y podkre郵any jest za pomoc elektrycznej wiolonczeli, ale w finalnym miksie nie roztacza ona hegemonii nad pozosta造mi elementami faktury. My郵, 瞠 warto w tym miejscu doceni wspomniany wy瞠j miks, kt鏎y w odr騜nieniu od zimmerowskich „monolit闚” cechuje si wi瘯sz swobod, dynamik i poszanowaniem dla detali. Nie b璠zie to mia這 wi瘯szego znaczenia w zderzeniu z g這郾ymi efektami d德i瘯owymi filmu, ale w oderwaniu od sfery wizualnej, jako indywidualne do鈍iadczenie soundtrackowe – jak najbardziej! Pytanie tylko, czy kt鏎ykolwiek widz wzbudzi w sobie zainteresowanie 軼ie磬 d德i瘯ow na tyle, aby po ni si璕n望?

Na wszelki wypadek Walt Disney Records opublikowa w Stanach Zjednoczonych dosy hojny w tre軼i, bo 75 minutowy album soundtrackowy. Ta sama przezorno嗆 zniech璚i豉 naszych wydawc闚 do polskiej dystrybucji rzeczonego kr捫ka. Bo skoro za sterami nie stan掖 Maestro Hans Zimmer tylko nikomu nieznany Zanelli, to na dobr sprzeda nie ma co liczy. Ca貫 szcz窷cie 篡jemy w czasach, kiedy dost瘼 do cyfrowych album闚 jest praktycznie nieograniczony. I to w豉郾ie taka forma przygody z muzyczn Zemst Salazara wydaje si najbezpieczniejsza. Prosty, jednorazowy romans, po kt鏎ym na p馧ce nie pozostaje dodatkowy, zbieraj帷y kurz przedmiot. Brutalne, ale prawdziwe. Partytura Zanelliego, mimo technicznej kosmetyki wzgl璠em poprzednik闚, wi瘯szej r騜norodno軼i tematycznej oraz bardziej organicznego grania, jest tylko kolejnym produktem, na kt鏎ym wyra幡ie odci郾i皻e jest pi皻no wym璚zonego sequela. Nie zrozumcie mnie 幢e. Z muzyki do Zemsty Salazara mo積a czerpa przyjemno嗆, o tyle o ile zapomina si o ca貫j pirackiej spu軼i幡ie Zimmera, a swoj przygod z rzeczonym albumem ograniczymy do okazjonalnych powrot闚.

Paradoksalne, to w豉郾ie okazjonalne os逝chiwanie si z Zemst Salazara pozwoli uzmys這wi ile wysi趾u w這篡 Zanelli w formowanie je篡ka muzycznego i brzmienia poprzednich partytur. M闚i o tym nie tylko spos鏏 aran穎wania poszczeg鏊nych temat闚, ale i konstrukcja wielu utwor闚 akcji, oscyluj帷ych wok馧 postaci Sparrowa i Barbossy. Przyjemno嗆 doszukiwania si analogii mi璠zy Zemst Salazara, a Kl徠w Czarnej Per造 i Na kra鎍u 鈍iata pozostawiam tym, kt鏎zy postanowi si璕n望 po omawiany tu kr捫ek. Oni r闚nie b璠 mieli okazj doceni polichromatyk pracy Zanelliego. I cho aran穎wanie klasycznych temat闚, jak ju to sobie ustalili鄉y, wysz這 mu ca趾iem przeci皻nie, to ju 穎nglowanie nowymi idiomami dostarczy mo瞠 sporo frajdy. Najwi璚ej rzecz jasna temat Salazara, s造nnego „El matador del mar”, do zilustrowania kt鏎ego kompozytor zaprz庵 elektryczn wiolonczel. Agresywny, minorowy motyw ca趾iem fajnie uzupe軟ia si z zawadiackim, swashbucklerowym motywem Jacka. Powsta造 w ten spos鏏 swoistego rodzaju „dialog” dw鏂h wiolonczel najokazalej prezentuje si w ramach muzycznej akcji. A takowej nie brakuje w partyturze do pi徠ych Pirat闚. Co najwa積iejsze, nie przyt豉cza nadmiarem ci篹kostrawnej tre軼i. Nie buduje solidnej i szczelnej 軼iany d德i瘯u w imi godnego konkurowania z pozosta造mi elementami sfery audytywnej. Mimo 瞠 pod wieloma wzgl璠ami jest bardziej swashbucklerowa ani瞠li poprzednie partytury z PotC, to ostatecznie nie odbija si czkawk na atrakcyjno軼i brzmieniowej i melodyce albumu. No mo瞠 troszk w finalnej cz窷ci soundtracku, kiedy wszystkie tematy i koncepcje 軼ieraj si w nier闚nej walce z fabularn g逝pot.


Dobra przyswajalno嗆 materia逝 soundtrackowego to w du瞠j mierze tak瞠 praca dw鏂h pozosta造ch temat闚: Cariny oraz mitycznego Posejdona… A raczej symbolu jego w豉dzy – tr鎩z瑿u, kt鏎y jest obiektem po膨dania obu stron konfliktu. W przypadku melodii odnosz帷ej si do Cariny mamy do czynienia z melancholijn, smutn liryk. Czemu smutn? Tutaj spraw wyja郾ia dramatyczna przesz這嗆 popychaj帷a dziewczyn do ci庵貫go poszukiwania odpowiedzi na stale pi皻rz帷e si pytania. Mistyczny temat tr鎩z瑿u r闚nie dobrze mogliby鄉y rozci庵n望 na wszystkie cudawianki rozgrywaj帷e si na naszych oczach od pierwszej ods這ny Pirat闚. Kl徠wy, artefakty, mityczne stwory, paranormalne zjawiska… wszystko to zawarte zosta這 w kilku prostych nutach osadzonych w molowej tonacji. Niezbyt to wyrafinowany spos鏏 na interpretacje pot篹nego zaplecza cud闚 i dziw闚 pirackiego uniwersum Disneya, ale na tyle wystarczaj帷y, by wprowadzi odpowiedni r闚nowag na linii akcja-dramaturgia.

S逝chaj帷 Zemsty Salazara nie mog貫m nie odnie嗆 wra瞠nia, 瞠 Geoff Zanelli stworzy t partytur ze szkie趾iem w oku i linijk w r瘯u. Z wielk pedanteri ka膨c przeanalizowa ka盥y cal tego filmowego potworka, ale bez ingerowania w ten proces swojej duszy. Mo積a t逝maczy ten dystans ostro積o軼i przed utopieniem tak drogiej produkcji. Inn spraw by czas, jaki Zanelli mia na realizacj projektu. Pono anga otrzyma ju na p馧tora roku przed rozpocz璚iem zdj耩. Nie trudno tu wi璚 o przesadn pedanteri w rewizji kolejnych pomys堯w. Nie zmienia to jednak faktu, 瞠 ostatecznie w nasze r璚e trafia produkt 鈔ednio absorbuj帷y i w ka盥ej mierze odtw鏎czy. O wojowaniu Hollywood nie ma tu zatem jakiejkolwiek mowy. Ale w kategoriach czysto funkcjonalnych, trzeba przyzna, Geoff Zanelli sprawdzi si ca趾iem dobrze. Szykuj帷 kolejn cz窷 Pirat闚 z Karaib闚, producenci stan przed nie lada dylematem, czy p鎩嗆 utartym ju szlakiem, czy te zdecydowa si na jaki powiew 鈍ie穎軼i. Zgadnijcie jak to si wszystko sko鎍zy?



Celowo przemilcza貫m obecno嗆 na kr捫ku kolejnej, remiksowej wersji He's a Pirate. Odpowiedni dawk jadu na ten temat wyla貫m ju w recenzji czwartych Pirat闚

Inne recenzje z serii:

  • Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl
  • Pirates of the Caribbean 2: Dead Man's Chest
  • Pirates of the Caribbean 3: At World's End
  • Pirates of the Caribbean 4: On Stranger Tides
  • Music From The Pirates of the Carribean Trilogy

    Autor recenzji:  Tomek Goska
    Nasza ocena
    Oryginalno嗆 軼ie磬i:
    Muzyka w filmie:
    Muzyka na p造cie:
    OCENA OG粌NA:
    Lista utwor闚
    • 1. Dead Men Tell No Tales (1:51)
    • 2. Salazar (4:27)
    • 3. No Woman Has Ever Handled My Herschel (3:59)
    • 4. You Speak of the Trident (1:58)
    • 5. The Devil’s Triangle (2:45)
    • 6. Shansa (3:12)
    • 7. Kill the Filthy Pirate, I’ll Wait (4:50)
    • 8. The Dying Gull (1:01)
    • 9. El Matador Del Mar (8:05)
    • 10. Kill the Sparrow (6:16)
    • 11. She Needs the Sea (2:32)
    • 12. The Brightest Star in the North (6:00)
    • 13. I’ve Come With the Butcher’s Bill (6:41)
    • 14. The Power of the Sea (4:07)
    • 15. Treasure (5:43)
    • 16. My Name Is Barbossa (5:34)
    • 17. Beyond My Beloved Horizon (2:41)
    • 18. He’s a Pirate (Dimitri Vegas, Like Mike Remix) (3:31)
    Czas trwania: 75:05
    Komentarze
    Andy 2017-06-05
    12:29
    "mimo technicznej kosmetyki wzgl璠em poprzednik闚, wi瘯szej r騜norodno軼i tematycznej oraz bardziej organicznego grania" - ja mam dok豉dnie odwrotne wra瞠nie :) Ca這嗆 jest dla mnie fatalnie zorkiestrowana, nieestetyczna i brzmi jak w ca這軼i wyprodukowana na samplach ;) Jakby wrzuci wszystko co najgorsze w poprzednich soundtrackach do tego jednego. Nie da si tego s逝cha z przyjemno軼i. Nie widzia貫m filmu, wi璚 wstrzymam si na razie z ocen. Tym niemniej reck jak zawsze dobrze si czyta這. Pzdr!
    Wawrzyniec 2017-06-05
    13:43
    Filmu nie widzia貫m i w sumie nie zamierzam. A soundtrack strasznie mnie wym璚zy. Jako niesamowicie topornie i bez pomys逝 dla mnie brzmia豉 ta muzyka. Tym samym cz瘰to si pisze ile to pomagierzy zrobili przy "Piratach" Hansa Zimmera, ale jako wida bez niego jednak nie s w stanie napisa porz康nej muzyki. Przecie pod wzgl璠em wykonania i pomys逝, to mi璠zy cz窷ci trzeci, a t mamy istny R闚 Maria雟ki r騜nicy.
    Zibi 2017-06-11
    14:48
    No c騜 nowy ko poci庵n掖 jako stary w霩... ;) Poprawnie, ale to wyra幡a stagnacja. Pos逝cha i zapomnie ;) Naci庵ane trzy. Pomy郵e, 瞠 czekaj nas jeszcze kolejne dwa filmy ze serii. Lito軼i!

  • PotC: Dead Men Tell No Tales (Piraci z Karaib闚: Zemsta Salazara)

    Kompozytor:

    • Geoff Zanelli

    Muzyka dodatkowa:

    • Phill Boucher
    • Paul Mounsey
    • Steve Mazzaro
    • Anthony Willis
    • Zak McNeil

    Dyrygent:

    • Nick Glennie-Smith
    • Gavin Greenaway

    Orkiestrator:

    • Walt Fowler
    • Rick Giovinazzo
    • Suzette Moriarty

    Soli軼i:

    • Martin Tillman, Adam Peters, Tina Guo, Steve Erdody (wiolonczela)
    • Mika Shapiro, Satnam Ramgotra, Brian Kilgore, Teddy Campbell (perkusje)

    Wykonawcy:

    • Metro Voices

    Wydawca:

    • Walt Disney Records (2017)

    Producent:

    • Geoff Zanelli

    R E K L A M A





    NASI PARTNERZY:



    Poki.pl
    Grydladzieci.pl

     
    Strona hostowana przez
    www.twojastrona.pl
    Copyright © 2005-2017 FilmMusic.pl.
    Wszelkie materia造 multimedialne wykorzystane na tej stronie s逝膨 jedynie celom informacyjnym.
    Projekt i wykonanie