Szukaj: w


recenzje

All Is True (Cała prawda o Szekspirze)


Kenneth Branagh jest autorem kilku gło¶nych hitów kinowych, ale nie da się ukryć, że do historii kinematografii przejdzie głównie jako jeden z najbardziej docenionych adaptatorów dzieł Williama Szekspira. Anglik stan±ł za kamer± chociażby tak ¶wietnie przyjętych obrazów, jak Henryk V czy prawie 4-godzinny Hamlet. Dlatego wła¶nie pewnym wyzwaniem było dla niego zmierzenie się z sam± postaci± słynnego dramatopisarza. Pod koniec 2018 roku do kin trafił jego film Cała prawda o Szekspirze, w którym Branagh wcielił się w rolę tytułow±. Obraz skupia się na ostatnich latach życia angielskiego literata. Rozpoczyna się w 1613 roku, gdy Szekspir po pożarze londyńskiego Globe Theatre postanawia wrócić do swojego rodzinnego Stratford-upon-Avon po prawie 20 latach nieobecno¶ci. Na miejscu próbuje wyprostować zaniedbane sprawy rodzinne. Tytuł filmu można interpretować dwojako. Po pierwsze, All Is True było robocz± nazw± Henryka VIII, sztuki, podczas której wystawiania spłon±ł wspomniany Globe Theatre. Po drugie, nazwa odnosi się do sedna filmu – ukazania prawdziwego życia Szekspira, skupionego na odnowieniu relacji z rodzin±, a jednocze¶nie oddalonego od tworzenia swoich wiekopomnych dzieł.


Cała prawda o Szekspirze jest w istocie dramatem obyczajowym. I dokładnie tak traktuje go Patrick Doyle, autor ¶cieżki dĽwiękowej, stały współpracownik Branagha. Score Szkota przyjmuje charakter lirycznej ilustracji muzycznej. Aparat wykonawczy jest skromny – dominuj± fortepian, harfa oraz niewielka sekcja smyczkowa. Nuty s± ciepłe i nie¶pieszne, jak tempo filmu. Generalnie tworz± udan± osnowę dla perypetii Szekspira, który po powrocie do rodzinnego miasteczka próbuje odnaleĽć harmonię życia rodzinnego. Jednak w pewnych momentach, zwłaszcza bliżej końca seansu, ilustracja zahacza o nadmiern± pretensjonalno¶ć. Wynika to jednak z do¶ć ckliwej reżyserii.

Kompozytor z reżyserem już na wczesnym etapie pracy nad filmem ustalili, że ¶cieżka dĽwiękowa będzie unikać, ale nie całkiem rezygnować, z nawi±zań do muzyki z epoki. Istotnie, problematyka obrazu i rozterki życiowe Szekspira zdaj± się mieć wymiar uniwersalny. Nie oznacza to jednak, że Doyle napisał muzykę, któr± można by podłożyć pod dowoln± obyczajówkę. Jest tu bowiem kilka smaczków nawi±zuj±cych do muzyki dawnej. Szkocki artysta opiera się na prostych skalach, unika dĽwięków spoza gamy, ozdobników, czy rozbudowanych harmonii. Do instrumentacji gdzieniegdzie doł±cza wirginał (rodzaj klawesynu) oraz flet prosty. Doyle wpadł także na pomysł, aby smyczki unikały artykulacji wibrato. Chciał, aby ich brzmienie w ten sposób imitowało lutnię. Tak też za pomoc± pewnych ¶rodków wyrazu udaje mu się stworzyć partyturę o typowo lirycznym wymiarze, ale przy tym nie pozbawion± specyficznego sznytu, który pozwala jej dobrze odnaleĽć się w roli ilustracji opowie¶ci osadzonej w siedemnastowiecznej Anglii.

¬ródłem inspiracji dla Doyle'a był nie tylko film, ale również literatura Szekspira. Branagh podsun±ł mu bowiem dwa teksty: Fear No More, fragment mało znanej komedii Cymbelin (recytowanej w ostatniej scenie filmu), oraz przemowę Oberona ze Snu nocy letniej. Z pierwszego tekstu wykluła się tak samo zatytułowana pie¶ń, z pewno¶ci± wizytówka tego score'u. Wykonuje j± Abigail Doyle, córka kompozytora. To piękna, poruszaj±ca melodia, przypominaj±ca o smykałce Szkota do pisania łatwo wpadaj±cych w ucho motywów. Do przemowy Oberona również została napisana melodia, lecz nie otrzymała wersji wokalnej. Doyle nie zdradził, o któr± składow± partytury chodzi, niemniej osobi¶cie podejrzewam nierzadko przewijaj±cy się motyw z pierwszego utworu, głównie ze względu na jego prostotę i ¶piewny charakter. Ilustrację muzyczn± prowadzi również kilka pobocznych w±tków melodycznych. Także i one wpasowuj± się w stonowany i liryczny wizerunek recenzowanej pracy.

Jest w tym pewien paradoks, że filmy bazuj±ce na dramatach Szekspira - chociażby Wiele hałasu o nic, Hamlet i Henryk V - otrzymały od Doyle'a ekspresyjne i wyraziste ¶cieżki dĽwiękowe, podczas gdy obraz opowiadaj±cy ich autorze zilustrowany został bardzo kameralnie. Cała prawda o Szekspirze z tego powodu nie wpisze się do kanonu najważniejszych partytur szkockiego kompozytora, niemniej z pewno¶ci± zapunktuje u niejednego słuchacza koj±cym tonem i wysublimowan± liryk±. Na plus należy zaliczyć również przystępnie wydany soundtrack.


Nasza ocena
Oryginalno¶ć ¶cieżki:
Muzyka w filmie:
Muzyka na płycie:
OCENA OGÓLNA:
Lista utworów
  • 1. The Globe (02:12)
  • 2. Hamnet's Grave (02:31)
  • 3. Ten Thousand More (02:19)
  • 4. The Trial (01:10)
  • 5. The Visitation (02:26)
  • 6. Southampton (01:53)
  • 7. Love, Not Ambition (01:48)
  • 8. Clever Lad (01:37)
  • 9. It Grieves Me (01:32)
  • 10. A Little Boy (01:27)
  • 11. Stay A Moment (02:45)
  • 12. Plague (02:25)
  • 13. What You Deserved (01:11)
  • 14. The Ovation (03:07)
  • 15. Fear No More (03:09)
  • 16. I Know A Bank (02:45)
  • 17. Fear No More (Reprise) (02:24)
Czas trwania: 36:41
Komentarze
Mystery 2020-02-22
10:35
Skromny, ale urodziwy score z ładnym temacikiem.

All Is True (Cała prawda o Szekspirze)

Kompozytor:

  • Patrick Doyle

Wydawca:

  • Sony Classical (2018/2019)

R E K L A M A





NASI PARTNERZY:



Poki.pl
Grydladzieci.pl


 
Strona hostowana przez
www.twojastrona.pl
Copyright © 2005-2020 FilmMusic.pl.
Wszelkie materiały multimedialne wykorzystane na tej stronie służ± jedynie celom informacyjnym.
Projekt i wykonanie