Szukaj: w


recenzje

Tarantola dal ventre nero, la (Czarny odwłok tarantuli)


Po sukcesie Ptaka o kryształowym upierzeniu Dario Argento na pocz±tku lat 70. nast±pił wysyp innych filmów utrzymanych w nurcie giallo. Czę¶ć z nich nawet nie ukrywała inspiracji słynnym włoskim thrillerem, czerpi±c od niego nie tylko formę, ale nawet „zwierzęcy” tytuł. Jednym z tych obrazów jest Czarny odwłok tarantuli Paola Cavary, z młodym Giancarlo Gianninim w roli głównej. Fabuła jest do¶ć schematyczna dla gatunku. Mamy detektywa, denatów, piękne kobiety, trochę nago¶ci, no i oczywi¶cie tajemniczego zabójcę, który tym razem najpierw paraliżuje swoje ofiary, a następnie rozpruwa im brzuch – dokładnie tak, jak w przyrodzie osa zabija tytułowego paj±ka.


Jak w wielu innych giallo z tamtego okresu, także i tutaj usłyszymy muzykę Ennio Morricone. ¦cieżka dĽwiękowa przygotowana przez włoskiego kompozytora jest zbudowana w typowy sposób. Morricone napisał bowiem dwa chwytliwe tematy, a reszta utworów posłużyła mu głównie za okazję do wykazania swoich modernistycznych ci±gotek.

Temat główny usłyszymy w L'abbraccio caldo della tarantola. Stanowi on przede wszystkim ilustrację całkiem rozbudowanych jak na giallo w±tków obyczajowych, w tym miłostek filmowego detektywa. Gitarowo-perkusyjna sekcja rytmiczna stanowi podkład dla lirycznej, ale i nieco złowrogiej melodii wiod±cej. Wykonywana jest ona głównie na skrzydłówce. Aranżacyjnymi dodatkami s± sekcja smyczkowa, klawesyn oraz najważniejszy element – oniryczne i intymne wokalizy Eddy Dell'Orso, utrzymane w stylu charakterystycznym dla giallo, nie dla westernów Sergio Leone. Głos włoskiej ¶piewaczki pojawia się również w drugim temacie, tym razem przyjmuj±cym formę swoistej piosenki. Towarzyszy napisom pocz±tkowym, natomiast podczas reszty seansu wykorzystywany jest znacznie rzadziej, najpewniej ze względu na swój względnie lekki i sielski charakter. Także i tutaj Morricone nie odkrywa nowych kart. Kobiecy ¶piew poł±czony z aranżacj± w stylu muzyki lounge lat 60. i 70. to klasyczny przepis dla tego gatunku. Mimo wszystko obydwa tematy z pewno¶ci± mog± się podobać.

Drug± płaszczyzn± s± stricte eksperymentalne utwory, najczę¶ciej tworz±ce suspens, głównie podczas scen morderstw. Tak jak zazwyczaj w giallo, Morricone sięga do modernizmu, wprowadzaj±c elementy aleatoryzmu i jazzu fuzyjnego. Pojawiaj± się m. in. gitary, gitary elektryczne, klawesyn, fortepian, wibrafon, perkusja oraz piskliwa sekcja smyczkowa. Czę¶ć instrumentów jest celowa rozstrojona, a wprowadzane partie s± nieschematyczne i potrafi± pojawić się znienacka, co ¶wietnie buduje atmosferę psychodelii. Potęguj± j± syntezatory, których rola sprowadza się głównie do dwóch zadań: wprowadzania krótkich burdonów oraz miksowania długich smyczkowych nut, które po takowej obróbce brzmi± niczym boruj±ce wiertło. Wyróżnikiem s± też nuty fortepianu z kompletnie rozstrojonymi (albo wręcz zniszczonymi) strunami.

Skłamałbym, gdybym napisał, że Czarny odwłok tarantuli wyróżnia się czym¶ naprawdę nietuzinkowym w¶ród innych partytur Ennio Morricone z nurtu giallo. Skłamałbym także twierdz±c, że odsłuch tej partytury sprawił mi wielk± trudno¶ć. Tematy, jak to u Włocha, broni± się same, natomiast materiał modernistyczny z pewno¶ci± potrafi zaintrygować form± oraz niektórymi rozwi±zaniami harmonicznymi i artykulacyjnymi. Jestem jednak ¶wiadom, że takowe eksperymenty będ± dla wielu odbiorców zupełnie nieakceptowalne. Dlatego też recenzowany soundtrack pozostanie obiektem zainteresowań głównie największych fanów twórczo¶ci geniusza z Rzymu.



Nasza ocena
Oryginalno¶ć ¶cieżki:
Muzyka w filmie:
Muzyka na płycie:
OCENA OGÓLNA:
Lista utworów
  • 1. Coiffeur pour dames (Titoli) (02:50)
  • 2. La tarantola dal ventre nero (06:04)
  • 3. L'abbraccio caldo della tarantola (03:59)
  • 4. Nell'ultima stanza (03:40)
  • 5. Psicosi ossessiva (03:05)
  • 6. Col cuore in gola (01:53)
  • 7. Mondo perduto (02:58)
  • 8. L'abbraccio caldo della tarantola (versione 2) (04:21)
  • 9. Spirale misteriosa (04:07)
  • 10. Lugubre (03:31)
  • 11. Ventre nero (06:05)
  • 12. Coiffeur pour dames (version 2) (03:55)
  • 13. Buio psichedelico (04:06)
  • 14. Ragnatella (04:02)
  • 15. Un uomo si è dimesso (Finale) (03:00)
Czas trwania: 57:36
Komentarze

Tarantola dal ventre nero, la (Czarny odwłok tarantuli)

Kompozytor:

  • Ennio Morricone

Wydawca:

  • Digitmovies (1972/2007)

R E K L A M A





NASI PARTNERZY:



Poki.pl
Grydladzieci.pl


 
Strona hostowana przez
www.twojastrona.pl
Copyright © 2005-2020 FilmMusic.pl.
Wszelkie materiały multimedialne wykorzystane na tej stronie służ± jedynie celom informacyjnym.
Projekt i wykonanie