Szukaj: w


recenzje

Illusion


Każdy miłośnik twórczości Joe Hisaishiego zna na pewno kilka jego piosenek, chociażby z Mojego sąsiada Totoro, Księżniczki Mononoke i Ponyo. Nie wszyscy zdają sobie jednak sprawę, że utwory wokalne stanowią całkiem niemały odłam twórczości Japończyka. Z początku Hisaishi pisał piosenki rzecz jasna na potrzeby różnych seriali anime, do których nierzadko tworzył także oryginalną ilustrację muzyczną. Najczęściej wywodziły się one z muzyki popowej i rockowej (tzw. j-popu i j-rocka), rzadziej rockowej i jazzowej. Można było domniemywać, że większość z nich powstała na zlecenie, a nie wynikała de facto z muzycznych zainteresowań urodzonego w Nagano artysty. Jednak w 1988 roku japoński kompozytor zaskoczył swoich fanów i wydał zakorzeniony w ówczesnej muzyce rozrywkowej album studyjny Illusion. Był to szósty krążek studyjny Japończyka, pierwszy osadzony w tego typu stylistyce, i jakże odmienny od wydanego niespełna pół roku wcześniej Piano Stories.

Co ważne, w Illusion usłyszymy głos samego Hisaishiego! Japończyk udziela się we wszystkich utworach na płycie (w ostatnim jednak tylko na fortepianie). A te oscylują głównie wokół typowego dla tamtego okresu, a dziś już niestety trochę przestarzałego, synth-popu. Kompozytor urozmaica jednak materiał, wprowadzając także elementy z innych muzycznych sfer, min. z jazzu, funky, soula i rocka. Poza standardowymi elementami, takimi jak syntezatory i perkusja, mamy ponadto partie saksofonu, trąbki, gitary elektrycznej, fortepianu, wibrafonu, dulcimeru, a nawet smyczków. Ciekawym zabiegiem są orientalne riffy w Bladerunner No Houkoui i samplowane wokale w Orient Eno Eikou, jawiącym być może jako najlepsza ścieżka z recenzowanej płyty.

Wzorem innych wydawnictw muzyki popularnej, poza zasadniczym albumem na rynku ukazały się również single. Pierwszy z nich, to Night City, dość typowy reprezentant muzyki z pogranicza synth-popu i synth-rocka. Drugim natomiast singlem z Illusion jest Winter Traveller, który kilka miesięcy później został wykorzystany w jednym z seriali telewizji Fuji. Kilka piosenek, w tym również rzeczone w niniejszym akapicie, znajdziemy jeszcze na płycie Private z 2004 roku, skupiającej w sobie, pochodzące ze starszych wydawnictw, piosenki wykonywane przez Hisaishiego.

Część piosenek jest energetyczna, niemalże skoczna, inne bywają nieco bardziej stonowane i wyciszone. Można zatem powiedzieć, że na Illusion nie będziemy się nudzić. Niemniej mało utworów faktycznie zapada w pamięć. Hisaishi co prawda i tym razem przygotował sporo melodii (wiele z nich nosi ewidentnie znamiona jego stylu), niemniej niewiele zaprezentowanych na krążku kompozycji potrafi porwać słuchacza. Tym bardziej, że problemem podczas zapoznawania się z nimi jest niewielka archaiczność aranżacyjna.

Pewną odskocznią są dwie ostatnie kompozycje. Shounen no Hi no Yuugure to dość klasyczna dla Hisaishiego kompozycja, urocza, słodka, pełna dziecięcego uroku. W zasadzie mogłaby się odnaleźć na jakimś image albumie, dajmy na to z Mojego sąsiada Totoro (zresztą część sampli i fraz melodycznych faktycznie nasuwa skojarzenia z tą pracą – obydwa projekty, nomen omen, powstały w tym samym roku). Jest to jedyny utwór w karierze Japończyka, w którym śpiewa on wraz ze swoją córką, ówcześnie dziewięcioletnią Mai Fujisawą. Album kończy natomiast tytułowa kompozycja, jedyna niewokalna (głównie fortepian i smyczki), trochę jazzująca, stylistycznie zbliżona do pierwszego Piano Stories, w swojej melancholijności niejako zapowiadająca późniejsze tematy z filmów Takeshiego Kitano.

Illusion jest jednym z niezbitych dowodów na to, że twórczość Joe Hisaishiego cechuje eklektyzm gatunkowy. Rzeczona pozycja nie jest jednak płytą, która w swoim gatunku by się jakoś szczególnie wyróżniała. Przy odpowiednim nastawieniu - uwzględniającym, jakby nie patrzeć, nieco archaiczne, synth-popowe i synth-rockowe stylizacje - może co prawda zagwarantować mile spędzone trzy kwadranse, niemniej niczego szczególnie kreatywnego tu nie uświadczymy. Przyjemna ciekawostka, ale raczej niewiele więcej.

Inne recenzje z serii:
  • Mkwaju
  • Information
  • α-Bet-City
  • Curved Music
  • Piano Stories
  • Pretender

    Nasza ocena
    Oryginalność ścieżki:
    Muzyka na płycie:
    OCENA OGÓLNA:
    Lista utworów
    • 1. Zin-Zin (4:22)
    • 2. Night City (5:15)
    • 3. 8½ no Fukeiga (4:49)
    • 4. Kaze no Highway (4:33)
    • 5. Winter Traveller (4:29)
    • 6. Orient Eno Eikou (4:46)
    • 7. Bladerunner No Houkoui (4:28)
    • 8. L'étranger (5:14)
    • 9. Shounen no Hi no Yuugure (4:29)
    • 10. Illusion (5:16)
    Czas trwania: 47:41
    Komentarze

  • Illusion

    Kompozytor:

    • Joe Hisaishi

    Wydawca:

    • NEC Avenue (1988)

    R E K L A M A





    NASI PARTNERZY:



    Poki.pl
    Grydladzieci.pl


     
    Strona hostowana przez
    www.twojastrona.pl
    Copyright © 2005-2018 FilmMusic.pl.
    Wszelkie materiały multimedialne wykorzystane na tej stronie służą jedynie celom informacyjnym.
    Projekt i wykonanie