Szukaj: w


recenzje

Zatoichi


Zatoichi, stworzona przez Kana Shimozaw posta niewidomego masa篡sty uzale積ionego od hazardu i jednocze郾ie mistrza we w豉daniu mieczem, to jedna z najpopularniejszych postaci w japo雟kiej kulturze masowej. Debiutowa w 1962 roku w filmie Zatōichi monogatari (Opowie嗆 o Zatoichim) w re篡serii Kenjiego Misumiego. 安ietna, tytu這wa rola Shintaro Katsu przysporzy豉 produkcji tak wielu fan闚, 瞠 w ci庵u nast瘼nych 11 lat zrealizowano, bagatela, kolejne 24 filmy pe軟ometra穎we opowiadaj帷e o 郵epym szermierzu. Na tym jednak s豉wa Zatoichiego si nie sko鎍zy豉. W latach 1974-1979 nakr璚ono dok豉dnie 100 odcink闚 serialu podzielonego na cztery sezony, oczywi軼ie z Shintaro Katsu w roli g堯wnej. W nast瘼nej dekadzie, gdy gwiazda Zatoichiego zacz窸a powoli gasn望, japo雟ki aktor przypomnia o swojej sztandarowej roli, tym razem ju po raz ostatni, w re篡serowanej przez siebie produkcji o prostym tytule Zatoichi z 1989 roku.


Tyle znakomity, co kontrowersyjny Katsu (Japo鎍zyk znany by z uzale積ienia od u篡wek oraz gnu郾ego charakteru) zmar w 1997 roku w wieku 68 lat, przez co przepad豉 szansa na kolejny jego powr鏒 do roli Zatoichiego. Posta niewidomego masa篡sty by豉 jednak na tyle zakorzeniona w japo雟kiej popkulturze, 瞠 zacz皻o si rozgl康a za nast瘼c Katsu, co oczywi軼ie wi您a這 si z profitami p造n帷ymi z wej軼ia do kin nast瘼nych film闚 z cyklu. Pocz徠kowo nowa opowie嗆 o Zatoichim mia豉 trafi w r璚e Takashiego Miike, lecz ten chcia u鄉ierci g堯wnego bohatera (film mia nosi tytu The Last Zatoichi). Ten pomys spotka si ze sprzeciwem decydent闚, w zwi您ku z czym, Miike, niezadowolony z takiego obrotu sprawy, zrezygnowa z projektu. Nast瘼nie zwr鏂ono si do Takeshiego Kitano, kt鏎y mia nie tylko stan望 za kamer, ale tak瞠 wyst徙i w roli g堯wnej. Po pocz徠kowych oporach, s造nny re篡ser przyj掖 ostatecznie ofert pod warunkiem, 瞠 b璠zie mia mo磧iwo嗆 opowiedzenia historii po swojemu. Kitano chcia, na ile to mo磧iwe, unikn望 por闚na z poprzednimi filmami, a przede wszystkim ze s造nn rol Shintaro Katsu, kt鏎 sobie bardzo ceni.

Film Kitano doczeka si premiery we wrze郾iu 2003 roku, po 14 latach od wej軼ia do kin ostatniej produkcji z serii. Obraz przedstawia Zatoichiego, jako niewidomego w堯cz璕, kt鏎y b陰kaj帷 si po okolicznych wioskach zarabia oferuj帷 masa瞠 oraz graj帷 w ko軼i. Wkr鏒ce trafia do pewnego g鏎skiego miasteczka, kt鏎e terroryzuje gang Ginzo. Zatoichi, przy pomocy swojego miecza ukrytego w kosturze (tzw. shikomizue) wypowiada wojn oprawcom wioski. Tak przedstawiaj帷a si fabu豉, na pierwszy rzut oka nie wydaje si szczeg鏊nie interesuj帷a czy oryginalna. Japo鎍zykowi uda這 si jednak wycisn望 znacznie wi璚ej, ni mo積a si by這 spodziewa, cho, przecie, bior帷 pod uwag niekwestionowany talent re篡sera, nigdy nie mo積a stawia go na straconej pozycji. Kitano potwierdzi Zatoichim, 瞠 jest jednym z najlepszych re篡ser闚 na 鈍iecie. Japo鎍zyk nakr璚i znakomicie opowiedzian histori, z barwnymi postaciami, wci庵aj帷 intryg i niezwyk造m wyczuciem artyzmu. Kapitalnie wypadaj r闚nie krwiste, co nie powinno dziwi ze wzgl璠u na nazwisko re篡sera, 鈍ietnie zrealizowane pojedynki. Nie polegaj one jednak na machaniu broni na prawo i lewo, jak w innych tego rodzaju produkcjach, gdy Zatoichi jest bieg造 w iaido, czyli sztuce dobywania miecza. Na uwag zas逝guje r闚nie 鈍ietna rola Kitano, prawdopodobnie najlepsza w jego karierze.

Ci篹ko por闚na Zatoichiego wg Kitano z Zatoichim wg Katsu. Tak jak wspomnia貫m wy瞠j, tw鏎ca Hana-Bi oraz Kikujiro chcia w miar mo磧iwo軼i stworzy zupe軟ie innego bohatera. W zwi您ku z tym, wbrew pozorom, posta wykreowana przez Kitano jest niejednoznaczna. W przeciwie雟twie do Katsu, „kitanowski” Zatoichi nie sympatyzuje z mieszka鎍ami osady, a jego walka z bandytami wynika jedynie z zapl徠ania go w zawi陰 intryg. Ponadto, Kitano ca趾owicie wyzby si rubasznego usposobienia g堯wnego bohatera obrazu Misumiego. Kitano odcina si od swojego poprzednika nie tylko w aspektach psychologicznych, ale tak瞠 fizycznych – dlatego zmieni zar闚no kolor w這s闚 oraz kostura tytu這wej postaci.

Znamiennym wydaje si fakt, 瞠 Kitano nigdy wcze郾iej nie nakr璚i filmu, kt鏎ego akcja toczy豉 si w czasach samuraj闚 (dok豉dnie w pierwszej po這wie XIX-wieku), co naturalnie zaowocowa這 鈍ie篡m podej軼iem do tej tematyki. Sam Japo鎍zyk, zreszt, zalicza Zatoichiego do swoich najciekawszych i najbardziej satysfakcjonuj帷ych produkcji. Rewolucja, w stosunku do poprzednich obraz闚 japo雟kiego re篡sera, dokona豉 si jednak nie tylko na polu fabularnym, ale tak瞠, co wa積e z punktu widzenia mi這郾ika muzyki filmowej, w aspekcie 軼ie磬i d德i瘯owej. Tak o to, po jedenastu latach owocnej wsp馧pracy i siedmiu zrealizowanych projektach, Kitano zrezygnowa z us逝g Joe Hisaishiego i do pracy nad Zatoichim zaprosi Keiichiego Suzukiego, z kt鏎ym jeszcze nieraz, w przysz這軼i, mia po陰czy si造.


Keiichi Suzuki mo瞠 si wyda stosunkowo zaskakuj帷ym wyborem. 荑cze郾ie 52-letni kompozytor mia w zanadrzu zaledwie kilka nieznacz帷ych produkcji, aczkolwiek, co warto zaznaczy, niemal w tym samym czasie pracowa r闚nie nad popularnym anime, Rodzice Chrzestni z Tokio Satoshiego Kona. Wi瘯sze sukcesy odnosi dotychczas jednak na polach nie zwi您anych z muzyk filmow. Spor popularno軼i w Japonii cieszy si jego muzyka do dw鏂h gier z serii Mother. Najbardziej jest on jednak kojarzony jako frontmen jednego z najs造nniejszych, japo雟kich zespo堯w rockowych, The Moon Riders, kt鏎y 鈍i璚i triumfy jeszcze w latach 70-tych. Interesuj帷a sylwetka Suzukiego niew徠pliwie gwarantowa豉 nietuzinkowe podej軼ie do filmowej ilustracji i, co za tym idzie, ciekawe doznania s逝chowe.

Nie ulega w徠pliwo軼iom, 瞠 軼ie磬a d德i瘯owa z Zatoichiego Kitano, jest kolejnym elementem odr騜niaj帷ym go od poprzednich obraz闚, w kt鏎ych wyst瘼owa Katsu. Ze wzgl璠u na mnogo嗆 film闚 z niewidomym masa篡st w roli g堯wnej, wielu kompozytor闚 pracowa這 nad seri, min. Akira Ifukube, Sei Ikeno, Hajime Kaburagi i Isao Tomita. Nie licz帷 ballad komponowanych przez Kaburagiego, w zasadzie, jedynie Tomita wykracza poza typow dla tamtego okresu ilustracj, si璕aj帷, co nie powinno dziwi, po muzyk elektroniczn, 陰cz帷 j, co ju mo瞠 wywo豉 zaskoczenie, z tw鏎czo軼i Ennio Morricone. Zatoichi Keiichiego Suzukiego nie przypomina jednak kt鏎ejkolwiek partytury powsta貫j dla cyklu. Prawd powiedziawszy, mia豚ym problem wskaza jak彗olwiek 軼ie磬 d德i瘯ow, kt鏎a brzmia豉by podobnie do recenzowanej pracy.

Soundtrack rozpoczyna si od utworu A Road to a Post-Town. Wykorzystuje on brzmienie syntezator闚 (kt鏎e b璠 niemal nieod陰czn cz窷ci recenzowanej partytury) oraz drobnych, r闚nie elektronicznych, perkusjonalii, a tak瞠 fortepianu. Suzuki tworzy tutaj bardzo specyficzn, tajemnicz aur. T kompozycj, Japo鎍zyk wprowadza nas w 鈍iat filmu Kitano, przedstawia nam jego obraz i regu造 w nim panuj帷e, a tak瞠 prezentuje g堯wnych bohater闚, co w po陰czeniu z wyj徠kowym charakterem 軼ie磬i, daje bardzo ciekawy efekt, cho te, przyznam szczerze, trudny do sprecyzowania. Motyw pojawiaj帷y si w tym utworze powraca w ponad 12-minutowym (co ciekawe, ca豉 軼ie磬a znalaz豉 si w filmie) A House On Fire And Massacres All Over, ilustruj帷, min., jedn z najbardziej pami皻nych scen, g堯wnie ze wzgl璠u na muzyk Suzukiego, taniec jednej z gejsz przy akompaniamencie samisenu, japo雟kiego instrumentu ludowego. Utwory te, a tak瞠 kilka innych, w tym The Naruto-Ya Rice Merchant Massacre oraz Zatoichi Showdown nie tylko buduj unikalny klimat filmu Kitano, ale tak瞠, na sw鎩 spos鏏, suspens.

Partytura Suzukiego zaskakuje niemal na ka盥ej p豉szczy幡ie. Interesuj帷o prezentuje si muzyka akcji, ilustruj帷a brutalne starcia, do kt鏎ych dochodzi pomi璠zy wszystkimi stronami filmowego konfliktu. The Gambling House Massacre opiera si, praktycznie, na jedynie dw鏂h, elektronicznych akordach, z rzadka jedynie przerywanych przez inne frazy. Jeszcze ciekawiej wypada inny utw鏎, A House On Fire And Massacres All Over. Podobnie, jak w przypadku poprzedniej kompozycji, us造szymy tu samotny d德i瘯 syntezatora, wygrywaj帷y hipnotyzuj帷 melodi. Najciekawiej robi si jednak w po這wie utworu, gdzie Suzuki dorzuca niezwykle intensywny, elektroniczny rytm. Zwraca uwag, 瞠 Japo鎍zyk w obydwu tych 軼ie磬ach, niemal zupe軟ie rezygnuje z zabawy potencja貫m drzemi帷ym w syntezatorach. Nie poszukuje barw, nie nak豉da na siebie r騜nych, elektronicznych tekstur celem uzyskania odpowiedniego brzmienia (czasem, jedynie, dorzuca co w warstwie rytmicznej). Przez to 豉two odnie嗆 wra瞠nie, 瞠 muzyka Japo鎍zyka brzmi do嗆 surowo, bardziej przypominaj帷 pewnego rodzaju muzyczne dema ni te w豉軼iwe, ostatecznie kompozycje. Czy to dobrze, czy to 幢e, to ju kwestia sporna. Wszelakiego typu elektroniczne "ozdobniki" raczej zepsu造by charakterystyczny klimat pracy Suzukiego, a tak瞠 nie sprawdzi造by si w opowiadaniu XIX-wiecznej historii, tym bardziej, 瞠 ju samo zastosowanie syntezator闚 przez Suzukiego nale篡 oceni, jako bardzo odwa積y i ryzykowny krok. Niemniej jednak cz窷 s逝chaczy mo瞠 nie by zadowolonych z takowej specyfiki brzmienia, tym bardziej, 瞠 jest jej ca趾iem sporo.


To w豉郾ie owa specyfika sprawia, 瞠 niekt鏎zy widzowie, przyzwyczajeni do tradycyjnego, hollywoodzkiego kina, mog by z lekka zdumieni oddzia造waniem muzyki w filmie. Na poz鏎 wydaje si ona niekiedy kiksowa, aczkolwiek wynika to g堯wnie z osobliwo軼i 軼ie磬i d德i瘯owej Suzukiego. Na pewno nie wszystkim taka koncepcja przypasuje, ale te warto zaznaczy, 瞠 sam film, z za這瞠nia, mia by brawurowym i wyj徠kowym podej軼iem do tematyki, a zatem i takiej muzyki potrzebowa. Niekiedy jednak Suzuki „przesadza” z eksperymentami. Mowa tutaj o dw鏂h 軼ie磬ach, Firewood Chopping And A Farmer Who Wants To Be A Samurai oraz Ginzo’s First Command, kt鏎e s po prostu dziwacznymi wybrykami kompozytora, kt鏎e s豉bo sprawdzaj si zar闚no w filmie, jak i na albumie, gdy nie posiadaj warto軼i, odpowiednio, ani ilustracyjnej, ani czysto muzycznej. Co do reszty materia逝 nie mo積a mie jednak zastrze瞠, o ile porzucimy „muzyczno-filmowy” konserwatyzm i otworzymy si nowe, nietuzinkowe rozwi您ania. Muzyka Suzukiego opr鏂z tworzenia odpowiedniej atmosfery oraz ilustrowania filmowych wydarze, pe軟i tak瞠 inn rol – spaja sekwencje monta穎we, co tyczy si i scen dramatycznych i scen akcji. Wiele z nich zbudowanych jest z pomniejszych uj耩 „skacz帷ych” po wydarzeniach z r騜nych miejsc, ale tocz帷ych si w tym samym momencie akcji filmu. Podobnie jest w przypadku rozbudowanych sekwencji ukazuj帷ych, na przemian, bie膨c fabu喚 z retrospekcjami. W obu wypadkach Suzuki nie pod捫a bezmy郵nie za kadrami i tworzy jednolit 軼ie磬 d德i瘯ow dla danych scen, dzi瘯i czemu muzyka zaprezentowana na p造cie wyr騜nia si wzgl璠nie ma陰 ilustracyjno軼i, co wydatnie wp造wa na sam ods逝ch.

Do najciekawszych i najbardziej zaskakuj帷ych utwor闚 nale篡 Festivo. Pami皻am jak dzi, gdy po raz pierwszy ogl康a貫m Zatoichiego, w jak wielk konsternacj wpad貫m podczas ogl康ania fina這wej sceny. Nie ma ona nic wsp鏊nego z fabu陰 filmu, dlatego zdradzenie jej szczeg馧闚 nie b璠zie 瘸dnym spoilerem. Ot騜 scen wie鎍z帷 obraz Kitano, jest pokaz ta鎍a grupy The Stripes, kt鏎a razem z Suzukim stworzy豉 rzeczon kompozycj. Us造szymy w niej stepowanie, okrzyki oraz sekcj d皻. Festivo to doprawdy kreatywny, nietuzinkowy i 豉two wpadaj帷y w ucho utw鏎. Na szcz窷cie, nie jest te tak, 瞠 omawiana 軼ie磬a zupe軟ie nie pasuje do reszty materia逝. Co prawda wykorzystuje zupe軟ie inne 鈔odki muzycznego wyrazu, ni wi瘯szo嗆 prezentowanego materia逝, to jednak Suzuki przygotowuje nas na jej nadej軼ie utworem O-Kugaru, b璠帷ym swoistym preludium dla Festivo. Do innych kompozycji, wyr騜niaj帷ych si na tle pozosta造ch, nale篡 zwariowane, na wp馧 komiczne Constructors – bardzo pomys這wy utw鏎, ilustruj帷y prac budowniczych w jednej z ko鎍owych scen produkcji.

Wydany nak豉dem Dreammusic soundtrack zawiera niemal dok豉dnie 50 minut zasadniczego materia逝. W ramach utwor闚 dodatkowych, na p造t trafi kwadrans remix闚 trzech kompozycji, z kt鏎ymi zd捫yli鄉y si zapozna wcze郾iej. A Road to a Post town (Alternate Mix) oraz A House On Fire And Massacres All Over (Alternate Mix) to nic innego, jak po prostu podrasowane bardziej wsp馧czesnymi rytmami aran瘸cje, z niekiedy dodanym kontrapunktem w postaci pojedynczych melodii. Z kolei Ginzo's First Command (Alternate mix) to ciekawa, przyjemna 軼ie磬a, aczkolwiek nie rozumiem sk康 ten tytu, gdy nie ma nic wsp鏊nego z trzecim utworem na p造cie. Ca陰 tr鎩k nale篡 jednak traktowa g堯wnie w formie ciekawostki. Niemniej je郵i komu przypad造 do gustu oryginalne kompozycje, 鄉ia這 mo瞠 spr鏏owa zapozna si z remixami, aczkolwiek, nie ma co ukrywa, 瞠 ich obecno嗆 na kr捫ku nie by豉 konieczna. Na samym ko鎍u albumu, decydenci z Dreammusic postanowili umie軼i muzyk z jednego ze zwiastun闚 produkcji Kitano. 圭ie磬a ta nie wnosi nic do recenzowanego albumu, lecz, ze wzgl璠u na kr鏒ki czas trwania, wytykanie jej obecno軼i by這by zwyk造m czepialstwem.

Prac Suzukiego doceni豉 Japo雟ka Akademia Filmowa przyznaj帷 nagrod za najlepsz muzyk. Ta decyzja nie powinna dziwi, albowiem Zatoichi to co wi璚ej, ni tylko zwyk豉 ilustracja. To muzyka potrafi帷a zaintrygowa s逝chacza, zwr鏂i na siebie uwag swoj nietuzinkowo軼i, a jednocze郾ie nie odepchn望 przesadnym eksperymentatorstwem. Na pewno nie jest to pozycja dla fan闚 symfonicznego grania, czy te, po prostu, bardziej konwencjonalnych form filmowej ilustracji. Suzuki zaskakuje, 豉mie schematy i konsekwentnie pod捫a wytyczonymi przez siebie 軼ie磬ami, tworz帷 dzie這 bardzo sp鎩ne, wyraziste, ale, co najwa積iejsze, bardzo oryginalne. Cho nie wszystko tutaj jest idealne – niepotrzebne remiksy, pewna monotonia brzmienia, przepastno嗆 niekt鏎ych kompozycji – to jednak pami皻ajmy, 瞠 eksperymenty zawsze powinny by w cenie. Zw豉szcza te udane.



Nasza ocena
Oryginalno嗆 軼ie磬i:
Muzyka w filmie:
Muzyka na p造cie:
OCENA OG粌NA:
Lista utwor闚
Czas trwania: 66:23
* - muzyka: Keiichi Suzuki & The Stripes
Komentarze
Mefisto 2015-04-15
16:04
Pe軟a zgoda - niebanalna, intryguj帷a muzyka. Nie wolna od wad, ale na tyle hipnotyzuj帷a, 瞠 mo積a si zachwyca.

Zatoichi

Kompozytor:

  • Keiichi Suzuki

Wydawca:

  • Dreammusic (2003)

R E K L A M A





NASI PARTNERZY:




Poki.pl
Grydladzieci.pl

 
Strona hostowana przez
www.twojastrona.pl
Copyright © 2005-2018 FilmMusic.pl.
Wszelkie materia造 multimedialne wykorzystane na tej stronie s逝膨 jedynie celom informacyjnym.
Projekt i wykonanie