Szukaj: w


recenzje

Pistola per Ringo, una / Ritorno di Ringo, il (Pistolet dla Ringo / Powrót Ringo)


Choć sformułowanie 'spaghetti-western' już zawsze będzie kojarzyć się z nieśmiertelnymi dziełami Sergio Leone, to jednak włoska kinematografia na polu filmów o Dzikim Zachodzie jest zdecydowanie znacznie bogatsza. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych filmowcy z półwyspu Apenińskiego kręcili, często w koprodukcji z Hiszpanami, tak dużo westernów, iż bardzo możliwe, że zostawili w tyle nawet Hollywood. Mało które z nich były choć zbliżone poziomem do Trylogii Dolara czy Dawno temu na Dzikim Zachodzie, jednak i tak sporo było lepszych od większości amerykańskich produkcji o kowbojach. Niebagatelna w tym zasługa pewnego pana, który swoją pracą niesamowicie dużo wniósł także do wspomnianych dzieł Leone. Mowa rzecz jasna o Ennio Morricone, który równolegle ze swymi najlepszymi westernowymi partyturami pisał do innych włoskich obrazów z rewolwerowcami w roli głównej. Należały do nich między innymi dwa obrazy z bardzo chętnie obsadzanym w spaghetti-westernach włoskim aktorem Giuliano Gemmą: Pistolet dla Ringo oraz Powrót Ringo.

Choć można by pomyśleć, że mamy tu do czynienia z filmem i jego sequelem, to jednak tak nie jest. Rzecz ma się tu podobnie, jak w Trylogii Dolara gdzie wspólnym mianownikiem byli bardziej aktorzy, niż bohaterowie. Podobnie jest z Ringo, który choć w obu obrazach ma twarz Gemmy, to jednak jest zupełnie inną osobą. Raz wołają na niego 'Angel Face' i jest aresztowanym cwaniakiem, który dla odzyskania wolności i sporej dawki gotówki gotów jest na podstępną walkę z bandytami przetrzymującymi farmerów jako zakładników, ale już w drugim obrazie staje się niejakim Montgomery Brownem, weteranem wojny secesyjnej i synem zabitego przez bogatych zbirów senatora. O ile w Trylogii dolara całość świetnie łączyła się muzycznie dzięki jednolitej stylistyce przyjętej przez Morricone, o tyle tutaj kompozytor był nie do końca konsekwentny. Styl obu partytur ma wprawdzie wiele wspólnych mianowników ale niestety wyraźnie różnią się one od siebie, co wynika też z różnej stylistyki obu filmów: Pistolet jest takim westernem przygodowym, nakręconym "na luzie", zaś Powrót... jest zdecydowanie bardziej poważny i ponury. Pistolet dla Ringo jest też w wydaniu płytowym kompozycją moim zdaniem mniej interesującą od Powrotu Ringo.

Obie krótkie partytury najzupełniej słusznie wytwórnia GDM Music wydała razem, układając na krążku materiał chronologicznie. Najpierw usłyszymy więc słabszą część z Pistoletu..., którą rozpoczyna taka sobie piosenka śpiewana po angielsku, oparta na spokojnym, nieco romantycznym temacie przewodnim tej kompozycji, na płycie przywoływanym zdecydowanie rzadziej, jak w obrazie. Dalej mamy głównie niezbyt fascynujący underscore przeplatany krótkimi, nieco irytującymi wstawkami muzyki saloon'owej. Dużej części utworów bez filmowego kontekstu zdaje się brakować werwy, dramatyzmu, nowatorskości... słowem, wszystkiego co najlepsze w westernowych partyturach Morricone. Są drobne wyjątki w postaci, krótkich fragmentów bardziej dramatycznego underscore, typowych dla kompozytora wejść instrumentów dętych, oraz rozpisanego na trąbkę i gitarę The Slaughter, który przypomina fragmenty pisane przez maestro pod sceny pojedynków w filmach Leone. Tylko, że tego co w miarę ciekawe jest na płycie trochę za mało.

Na tym tle całkiem dobrze wypada Powrót Ringo. Już otwierająca go piosenka tytułowa jest ciekawsza od swojej vis-a-vis z Pistoletu..., przede wszystkim dzięki oparciu jej na bardziej emocjonującym, moim zdaniem ciekawszym temacie. Zaraz po niej usłyszymy jedną z instrumentalnych aranżacji tematu przewodniego a zarazem mój ulubiony utwór całego albumu. The Disguise rozwija się powoli, by w swojej drugiej połowie przedstawić główną melodię z całą mocą orkiestry bardzo emocjonalnie i niezwykle przekonująco. W obrazie fragment ten towarzyszy scenie, w której topiący smutki w alkoholu bohater doznaje swoistego olśnienia i postanawia pod przebraniem wyruszyć do rodzinnego miasteczka, i prezentuje się tam fenomenalnie, ale i na albumie, dla osób nie znających filmu będzie z pewnością bardzo atrakcyjny.

Już wcześniej napisałem, że Powrót... jest muzycznie ciekawszy od Pistoletu... a teraz dodam, że 90% zasług spada tu na temat przewodni. Nie tylko na fakt, że jest zwyczajnie lepszy od poprzednika, ale też i na to, że został tu o wiele lepiej wykorzystany. Poza opartą na nim piosenką i opisanym już The Disguise, mamy jeszcze jego optymistyczne aranżacje w ścieżkach 22-giej i ostatniej, oraz urokliwą, liryczną w Sheriff Carson. Ponadto usłyszymy tu trochę średniego underscore i muzyki źródłowej (piosenki i fragmenty stylizowane na meksykański folklor), niezły dramatyczny temat w The Funeral oraz jeszcze jeden fragment, na który każdy, kto zna późniejszą twórczość Morricone, na pewno zwróci uwagę. Ci, którzy słuchając Violence pomyślą "Już to gdzieś słyszałem" będą mieli słuszność. Bardziej znany jest z zupełnie innej ścieżki. Jakiej? Proszę włożyć do odtwarzacza soundtrack z Secret of the Sahara i wybrać utwór The Mountain. Kilka minut z tamtej ścieżki to nuta w nutę Violence. Nie można tu powiedzieć, że są to kopie na poziomie Hornera, bo ten choć próbuje udawać, że pisze nowy utwór. Przy Tajemnicach Sahary wykorzystano po prostu tę samą muzykę, która de facto wcale nie była pisana z myślą o Powrocie Ringa, lecz do obrazu Biblia z 1966r., do którego ostatecznie włoskiego kompozytora nie zatrudniono, choć zdążył już napisać około 15 minut muzyki. Zapewne życzeniem reżysera Il Ritorno... było wykorzystanie jej fragmentu w filmie, które wydaje się jednak nieco przeszarżowane. Z drugiej strony w spaghetti westernach nadmierna dawka dramatyzmu w ujęciach wydaje się być dopuszczalna.

Jak ocenić całość albumu? Na pewno mamy tu kilka fantastycznych kawałków, godnych polecenia nie tylko fanom Ennio Morricone, ale i każdemu miłośnikowi muzyki filmowej. Wszystko to jednak przeplecione fragmentami przeciętnego underscore i piosenkami, do których zapoznania się nie będę na pewno zachęcał. Wydaje mi się, że ten na swój sposób kuszący, ale bardzo nierówny album jest jak same filmy o Ringo. Mimo pewnych wad warto się z nim zapoznać, jednakże trzeba pamiętać, że nie jest to muzyka tej klasy, co partytury maestro do Trylogii Dolara albo Once Upon a Time in the West. Podobnie jak reżyser Duccio Tessari nie jest Sergio Leonem, a Giuliano Gemma nie jest Clintem Eastwoodem.



Autor recenzji:  Łukasz Koperski
Nasza ocena
Oryginalność ścieżki:
Muzyka w filmie:
Muzyka na płycie:
OCENA OGÓLNA:
Lista utworów
    Una Pistola per Ringo:
  • 1. Angel Face (Main Titles) (2:18)
  • 2. Honk Tonky (0:42)
  • 3. Grotesque Suspense (1:40)
  • 4. The Clash (1:24)
  • 5. Hesitating Rag (1:35)
  • 6. Messico Eroico (1:33)
  • 7. Una Pistola per Ringo (Main Titles Instrumental) (2:19)
  • 8. Bamba Bambina (1:31)
  • 9. The Slaughter (1:58)
  • 10. The Wait (2:36)
  • 11. The Clash (#2) (1:30)
  • 12. Hessitating Rag (#2) (1:13)
  • 13. Messico Eroico (#2) (1:00)
  • 14. Angel Face (End Titles) (1:40)

    Il Ritorno di Ringo:
  • 15. Il Ritorno di Ringo - Main Titles (2:16)
  • 16. The Disguise (2:23)
  • 17. Mariachi #1 (1:51)
  • 18. Violence (5:54)
  • 19. Sheriff Carson (1:20)
  • 20. The Fuentes (1:08)
  • 21. Mariachi #2 (2:03)
  • 22. Main Titles Instrumental (1:26)
  • 23. Barnaba's Bamba (2:34)
  • 24. The Wedding and the Revenge (1:28)
  • 25. The Funeral (2:03)
  • 26. Peace Comes Back in Mimbres (2:20)
Czas trwania: 49:45
Komentarze
Bucholc Krok 2008-09-18
19:23
Dzisaj na Zone Europa lecial Powrot Ringo (kolejny western w tej stacji na jaki trafilem w przeciagu 2 tygodni). Temat glowny plus mutacje piekny. Reszta tez mi sie podobala. Ale zanim wystawie ocene musze posluchac calosci. W zwiazku z tym mam pytanie: czy mozna jeszcze gdzies dostac te plyte??? Poki co 'ocieram uszy' Savina, ale nie wiem jak dlugo wyrobie :)
Koper 2008-09-18
23:07
Oryginalnej płyty w Polsce nie kupisz, ale generalnie we Włoszech, o ile wiem, ciągle jest w sprzedaży.
Bucholc Krok 2008-09-19
07:12
Na Polske to ja juz dawno przestalem liczyc... Ale gdzie we Wloszech??? Ze strony wytworni odsylaja do jakiegos dystrybutora w UK, jednak ta strona jest pusta (przynajmniej na mojej przegladarce nic nie widze) Jest tylko wyszukiwarka, ktora niczego nie wyswietla.
Koper 2008-09-19
17:21
A to ciężko powiedzieć. Wiem, że opolski sklep muzyczny "Step" ma w ofercie Il Ritorno di Rigo/Una pistola per Ringo ale w wydaniu BMG Camden, a na tym zdaje się jest jeszcze parę tracków z "Death Rides a Horse"...
Koper 2008-09-19
17:22
http://sklep.smstep.pl/index.php?menu=album&kodKreskowy=0828765113724 - niestety żadnych informacji więcej nie podają
Bucholc Krok 2008-09-19
19:39
Hm.. na 2CD? Chyba jednak wole to wloskie wydanie :) Przynajmniej wytwornia jakas pewniejsza.

Pistola per Ringo, una / Ritorno di Ringo, il (Pistolet dla Ringo / Powrót Ringo)

Kompozytor:

  • Ennio Morricone

Dyrygent:

  • Ennio Morricone
  • Bruno Nicolai

Orkiestrator:

  • Ennio Morricone

Soliści:

  • Maurizio Graf (wokal)
  • Michele Lazerenza (trąbka)

Wydawca:

  • GDM Music (1965/2004)

R E K L A M A





NASI PARTNERZY:



Poki.pl
Grydladzieci.pl


 
Strona hostowana przez
www.twojastrona.pl
Copyright © 2005-2020 FilmMusic.pl.
Wszelkie materiały multimedialne wykorzystane na tej stronie służą jedynie celom informacyjnym.
Projekt i wykonanie