Szukaj: w


recenzje

Cinema Paradiso (Kino Paradiso)


Współpraca Ennio Morricone z sycylijskim reżyserem Giuseppe Tornatore jest dzi¶ jedn± z najwybitniejszych w współczesnym kinie ¶wiatowym. Piękne, urzekaj±ce historie, sk±pane w wysmakowanych wizualnie kadrach (przeważnie Sycylii), wspierane nostalgiczn±, romantyczn± muzyk± legendarnego maestro s± wizytówk± kina tworzonego przez Tornatore, dzi¶ w pewnym sensie już obrosłego kultem. Pierwsz± współprac± reżysera z kompozytorem było słynne Kino "Paradiso", swoisty hołd złożony kinu lat 40-ych i 50-ych i zafascynowanych nim ludĽmi, w czasie gdy wycieczka do kina była swego rodzaju magicznym przeżyciem, ucieczk± od ubóstwa i szarej rzeczywisto¶ci. Nie było żadnych multipleksów, popcornu, nagło¶nienia dolby surround ale sala zastawiona krzesłami i operator kinematografu urastaj±cy do rangi miasteczkowego herosa. O tym opowiada nagrodzony Oscarem i Złot± Palm± film Tornatore i nostalgiczna muzyka Włocha.

Niespełna 40-minutowy album z Cinema Paradiso jest skupiony wokół fenomenalnych tematycznych rozwinięć, które Morricone napisał na potrzeby filmu. W zasadzie konstrukcja albumu opiera się o swego rodzaju koncertowe wykonania i re-aranżacje owych tematów, nie natomiast na dosłownych fragmentach wyciętych z filmu. Główne tematy s± aż trzy a jeden piękniejszy od drugiego... Wizytówka Kina "Paradiso" to oczywi¶cie nostalgiczny, melancholijny temat samego tytułowego kina. Oprócz niego mamy jeszcze poruszaj±cy, ociekaj±cy romantyzmem i tęsknot± temat niespełnionej miło¶ci głównego bohatera Toto do Eleny. Szczególnie fenomenalnie wypada w utworze 6 grany przez pełn± sekcję smyczek, ocieka wręcz miło¶ci±. Trzeci temat główny (również istna perełka) pozostaje trochę w tle w/w tematów a mówimy tu o temacie Toto i operatora Alfredo (¶wietny Philippe Noiret), który można nazwać tematem "młodo¶ci". Na szczególne wyróżnienie zasługuje w krótkiej wersji utworu 15, bardziej frywolny, dynamiczny, rozpisany na solowe skrzypce w formie radosnego scherza lub w wersji big-bandowej wstawki w "From American Sex Appeal to the First Fellini", przypominaj±c tego typu częste zakusy Morricone znane choćby z Dawno temu w Ameryce. Co ciekawe, temat miłosny nie napisał Ennio Morricone, lecz jego syn Andrea, który para się okazjonalnie również pisaniem muzyki filmowej (min. Liberty Heights Barry Levinsona).

Tematyczne rozwinięcia s± obecne wła¶ciwie w każdym utworze. Ich doskonała melodyka i słuchalno¶ć nie pozwala się ani na chwilę nudzić, wspaniałe motywy można nucić, gwizdać i ¶piewać :). Cało¶ć ¶cieżki wykazuje raczej kameralny charakter, oprócz do¶ć intensywnego angażowania w nielicznych przypadkach sekcji smyczkowej, w czym Morricone nie ma sobie wielu równych, muzyka jest prowadzona przez solowe instrumenty takiej jak klarnet, skrzypce (szczególnie te s± piękne!), delikatny fortepian. Elegancji dodaj± wpleciona gitara akustyczna i saksofon. W tle oczywi¶cie brzmi delikatnie zorkietrowane tło, przypominaj±c np. kompozycje Luisa Enriqueza Bacalova z oscarowego Il Postino. Jedynym utworem trochę psuj±cym doskonał± spójno¶ć ¶cieżki jest "Cinema on Fire", typowy dla Morricone, trochę trudny w słuchaniu i mroczny fragment. Tego typu muzyka włoskiego mistrza jest oczywi¶cie bardzo dobra technicznie i trudno jej co¶ zarzucić, ale nigdy nie angażuje tak jak jego emocjonalny i romantyczny materiał.

Płytom Ennio Morricone czasami można zarzucić słab± produkcję, wymieszanie materiału tematycznego/lirycznego z materiałem suspense'owym b±dĽ całkowicie innym stylistycznie, burz±cym nastrój wspaniałej słuchalno¶ci jego muzyki. Taki problem ma szereg jego pozycji - Misja, Dawno temu w Ameryce, Misja na Marsa, ale (oprócz jednego małego wyj±tku) nie ma ich Cinema Paradiso. To bezsprzecznie najmocniejsza, najbardziej spójna i prawie doskonała pozycja Ennio Morricone, z jak± przyszło mi na razie się spotkać. Fenomenalne tematy, które można słuchać bez końca, tematy które już stały się klasyk±. Z tego "rogu obfito¶ci" Morricone skorzystał zapewne również przy tworzeniu ¶cieżek dĽwiękowych do kolejnych filmów Tornatore - 1900 czy Maleny. Muzyka została wydana przynajmniej w trzech wersjach - międzynarodowej, włoskiej i powtórnym wydaniu w 2001 roku - wszystkie zawieraj± ten sam materiał muzyczny. Morricone bez słabych punktów, nie można zostać obojętnym na klasę i piękno tej muzyki.



Autor recenzji:  Tomek Rokita
Nasza ocena
Oryginalno¶ć ¶cieżki:
Muzyka w filmie:
Muzyka na płycie:
OCENA OGÓLNA:
Lista utworów
  • 1. Cinema Paradiso (2:57)
  • 2. Maturity (2:18)
  • 3. While Thinking of Her Again (1:15)
  • 4. Childhood and Maturity (2:13)
  • 5. Cinema on Fire (2:45)
  • 6. Love Theme (2:45)
  • 7. After the Destruction (2:00)
  • 8. First Youth (2:15)
  • 9. Love Theme for Nata (4:07)
  • 10. Visit to the Movie Theatre (2:20)
  • 11. Four Interludes (1:55)
  • 12. Runaway, Search and Return (2:05)
  • 13. Projection for Two (2:05)
  • 14. From American Sex Appeal to the First Fellini (3:25)
  • 15. Toto and Alfredo (1:16)
  • 16. For Elena (1:48)
Czas trwania: 38:05
Komentarze
Dominika 2007-01-26
01:44
Piękny film, piękna ¶cieżka... Dostarcza wzruszeń w najbardziej subtelny sposób.
Koper 2007-02-12
22:38
Pierwszy i jedyny raz chyba Ennio nie jest największ± gwiazd± swego soundtracku. :D Jak dla mnie temat miłosny Morricone juniora to najpiękniejszy element tej partytury. Choć gdybym nie wiedział, że nie jest on dziełem Ennio to nigdy bym się nie domy¶lił. Styl Morricone. Styl rodziny Morricone. ;):D
Agnieszka 2007-03-14
21:37
brak słów by opisać piekno tej muzyki.. fenomenalnie odzwierciedla dusze Romantyka..
Mystery 2007-10-13
12:51
¦liczna muzyka, ¶liczny film.
Marcin 2010-07-28
20:43
nic dodac nic uj±ć film mistrzowski i muzyka także pomimo braku wyrazisto¶ci jest piekna spójna relaksacyjna

Cinema Paradiso (Kino Paradiso)

Kompozytor:

  • Ennio Morricone

Muzyka dodatkowa:

  • Andrea Morricone

Dyrygent:

  • Ennio Morricone
  • Franco Ferrara

Orkiestrator:

  • Ennio Morricone

Soli¶ci:

  • Franco Tamponi (skrzypce)
  • Baldo Maestri (saksofon altowy i klarnet)
  • Enrico Pierannunzi i Alberto Pomeranz (fortepian)
  • Marianne Eckstein (flet)
  • Francesco Romano (gitara)

Wydawca:

  • DRG Records (1989)

R E K L A M A





NASI PARTNERZY:



Poki.pl
Grydladzieci.pl


 
Strona hostowana przez
www.twojastrona.pl
Copyright © 2005-2020 FilmMusic.pl.
Wszelkie materiały multimedialne wykorzystane na tej stronie służ± jedynie celom informacyjnym.
Projekt i wykonanie