Szukaj: w


recenzje

Devil We Know, the



Przys這wie m闚i, 瞠 lepszy diabe oswojony, ni ten nieznany. A co w przypadku, kiedy jeden i drugi powoli, aczkolwiek sukcesywnie przyczynia si do naszej 鄉ierci? To pytanie nie jest artyku這wane bezpo鈔ednio w dokumencie Stephanie Soechtig, The Devil We Know, ale wydaje si puent zawartej tam historii. Wszystko rozpoczyna si w latach 60., kiedy pot篹na korporacja DuPont wprowadza na rynek teflon. Rewolucyjny 鈔odek, z kt鏎ego przez minione dziesi璚iolecia korzystali w豉軼iwie wszyscy, okazuje si bomb z op騧nionym zap這nem. Dziwne przypadki zachorowa zrodzi造 pytania o bezpiecze雟two wykorzystywanych do produkcji zwi您k闚 chemicznych. Po latach bada, jeden z nich – zwany C8 – okazuje si silnie toksycznym 鈔odkiem odpowiedzialnym za wiele schorze i zgon闚. Mimo 鈍iadomo軼i skali tego zagro瞠nia, firma nigdy nie zrezygnowa豉 ze swojej strategii produkcyjnej. Pod naciskiem rz康u i medi闚 wymieni豉 jedn toksyn na inn, nie bior帷 odpowiedzialno軼i za trucie miliard闚 ludzi. Mocne przes豉nie, jakie p造nie z kontrowersyjnego dokumentu Soechtig uderza nie tylko w wy瞠j wymienion korporacj. R闚nie w innych producent闚 niebezpiecznej chemii, na kt鏎ej dzia豉nie (鈍iadomie lub nie鈍iadomie) jeste鄉y wystawiani. Film, kt鏎y poruszy widz闚 na festiwalu w Sundancee, jest kolejnym wo豉niem o opami皻anie.

W tak skrojonym obrazie niezwykle wa積 rol odegra musia豉 muzyka, kt鏎 stworzy jeden z najmniej subtelnych kompozytor闚 w bran篡 – Brian Tyler. Anga do The Devil We Know to pok這sie wsp馧pracy tego muzyka z Stephanie Soechtig nad innym dokumentem, Under the Gun. I o ile tamten obraz przemkn掖 nam bez wi瘯szego echa, to tym razem nie by這 szans na zamiecenie tematu pod przys這wiowy dywan. W licznych wypowiedziach Tyler okre郵a prac nad The Devil We Know mianem „personal experience”. Ca這嗆 potraktowa wi璚 ambicjonalnie, co mo瞠my zauwa篡 w palecie wykonawczej i kr鏒kiej li軼ie solist闚 sprowadzaj帷ych si g堯wnie do jego nazwiska. Projekt, kt鏎y na pewno nie przyni鏀 mu wielkich kokos闚, sta si zatem aren do pokazania swoich artystycznych ambicji. I jak w przypadku wielu analogicznych prac w jego karierze, do kt鏎ych dok豉da z w豉snej kieszeni, efekt jest ca趾iem satysfakcjonuj帷y.

圭ie磬a d德i瘯owa Tylera to jeden z kluczowych element闚 opowie軼i. Cho nie wype軟ia ca貫j filmowej przestrzeni, to jednak dzieli j na dwie odr瑿ne sfery dzia豉nia. Pierwsz z nich jest g堯wny trzon narracji, czyli zagro瞠nie p造n帷e z dzia豉lno軼i fabryki umiejscowionej we Wschodniej Wirginii i seria dzia豉 prowadz帷ych do upublicznienia przera瘸j帷ej prawdy. W celu opowiedzenia tej historii Tyler si璕a po wsp馧czesne 鈔odki muzycznego wyrazu z perkusjonaliami, gitarami i ca造m zapleczem elektroniki. Tworz帷 ostinatowe struktury rytmiczne, podsyca dynamik obrazu, a kiedy trzeba, anga簑je bardziej ambientowe formy, aby podkre郵i tragiczne skutki oddzia造wania chemikali闚. Syntetyczna, szorstka w wymowie ilustracja buduje poczucie zagro瞠nia, ale nie czyni tego w spos鏏 totalny. Odci璚iem od maksymalnego zani瘸nia nastroju s liczne wstawki liryczne, kt鏎e odnosz si z kolei do drugiej z wy瞠j wymienionych sfer dzia豉nia. Motorem nap璠zaj帷ym dramaturgiczny wyd德i瘯 obrazu jest bowiem historia garstki ludzi, kt鏎ych 篡cia zniszczone zosta造 przez toksyczny zwi您ek C8. W odniesieniu do tych historii muzyka Tylera nabiera bardziej organicznego kszta速u. Elektronik zast瘼uj 篡we instrumenty – najcz窷ciej w postaci sol闚ek fortepianowych i gitarowych, a jej nieodzownym kompanem s subtelne, orkiestrowe aran瞠 lub melancholijny ambient. Wszystko odpowiednio zr闚nowa穎ne w proporcjach i r闚nie anonimowe w tre軼i. Je瞠li bowiem liczyli鄉y na jaki 豉two wpadaj帷y w ucho temat, to mo瞠my poczu si lekko rozczarowani. Temat przewodni, inspirowany najwyra幡iej tw鏎czo軼i Philipa Glassa, wpisuje si w szereg solidnych, ale niczym nie wyr騜niaj帷ych si melodii Briana Tylera. Na tyle solidnych, aby ud德ign望 gatunkowy ci篹ar opisywanego obrazu bez wi瘯szych ambicji do zagoszczenia si na sta貫 w 鈍iadomo軼i odbiorcy.


Mimo wszystko cieszy fakt, 瞠 nawet do tak niszowego projektu postanowiono wyda album soundtrackowy. Odpowiedzialna za to wytw鏎nia Varese Sarabande, przy wsp馧pracy z samym kompozytorem, zaproponowa豉 odbiorcom dosy poka幡e w tre軼i, bo ponad 70-minutowe s逝chowisko, zawieraj帷e zdecydowanie wi璚ej materia逝 ani瞠li mia這 okazje wybrzmie w dokumencie Soechtig. Cieszy si z tego faktu czy smuci? Trudno odpowiedzie na to pytanie. Je瞠li we幟iemy pod uwag fakt ci篹aru gatunkowego i podj皻ych przez kompozytora 鈔odk闚 wyrazu, to mo積a mie obiekcje wzgl璠em zbytniej wylewno軼i tego albumu. Aczkolwiek w 鈍ietle faktu, 瞠 zosta on wydany tylko w formie elektronicznej – tutaj kwestie ilo軼iowe rozbijaj si o jako嗆 poszczeg鏊nych track闚. A w przypadku The Devil We Know jest z tym bardzo r騜nie.

Pocz徠ek, jak w wi瘯szo軼i album闚 Tylera, jest bardzo obiecuj帷y. Suita tematyczna, p騧niej prezentacja samego tematu z czo堯wki i seria najbardziej no郾ych fragment闚, po kt鏎ych nast瘼uje… No w豉郾ie, powolna, d逝膨ca si w czasie w璠r闚ka przez ca貫 po豉cie underscoru – czasami bardziej, innym razem mniej absorbuj帷ego. Paradoksalnie, album jako ca這嗆, tworzy ca趾iem intryguj帷e s逝chowisko eksponuj帷e tw鏎cz dojrza這嗆 podpisuj帷ego si pod nim kompozytora. Nie ma tu miejsca na szalone eksperymentatorstwo. W 瘸dnym wypadku nie jeste鄉y r闚nie zaskakiwani takimi czy innymi podj皻ymi przez niego rozwi您aniami. Owszem, sama zabawa elektronik mo瞠 tutaj odkrywa jakie nowe karty w palecie brzmie Tylera, ale nie rewiduje w wi瘯szym stopniu gatunkowych standard闚. Wszystko zdaje si p造n望 nurtem narzuconych ju na wst瘼ie my郵i przewodnich, a ka盥y kolejny track jest ich przed逝瞠niem. Spi璚ie tego s逝chowiska klamr bogatej aran瘸cyjnie interpretacji tematu przewodniego, po raz kolejny zwraca uwag na eklektyczny charakter tej 軼ie磬i d德i瘯owej.

Brian Tyler jest na ciekawym etapie swojej kariery. Nakr璚ona przez g這郾e superprodukcje, daje teraz Amerykanowi szans na przebieranie w projektach. Azjaci, Yellowstone, a teraz The Devil We Know, to dow鏚, 瞠 Tyler szuka nowych wyzwa. P鏦i co daj mu one sporo frajdy i r闚nie du膨 okazj do zabawy r騜nymi formami wyrazu. I cho nie mam nic przeciwko, to osobi軼ie wola豚ym aby efekty tych stara da這 si r闚nie doceni w starciu z optymalnie skrojonym soundtrackiem i to najlepiej takim, kt鏎y mo積a p騧niej do陰czy do kolekcji CD tego artysty.



Autor recenzji:  Tomek Goska
Nasza ocena
Oryginalno嗆 軼ie磬i:
Muzyka w filmie:
Muzyka na p造cie:
OCENA OG粌NA:
Lista utwor闚
  • 1. The Devil We Know (2:14)
  • 2. The Devil We Know Main Title (3:10)
  • 3. Liable Motion (5:17)
  • 4. The Voice of the EPA (2:00)
  • 5. Adamant Extravagant Contaminant (2:45)
  • 6. My Biggest Fear (2:26)
  • 7. Drone (2:59)
  • 8. Class Action (3:13)
  • 9. Bubbles (3:22)
  • 10. Con Man Rising (4:04)
  • 11. Kings (5:16)
  • 12. Vanquished (2:04)
  • 13. Still Water (3:33)
  • 14. No Harm (4:07)
  • 15. The Deposition (2:24)
  • 16. Brickwall (1:36)
  • 17. Documentation (1:33)
  • 18. Black Teeth (3:08)
  • 19. Until I Die (2:47)
  • 20. Results (1:46)
  • 21. No Coincidence (1:34)
  • 22. 16 Million Dollars (1:39)
  • 23. Inside Line (3:02)
  • 24. Fatherhood (5:08)
  • 25. The Devil We Know End Titles (2:34)
Czas trwania: 73:41
Komentarze

Devil We Know, the

Kompozytor:

  • Brian Tyler

Dyrygent:

  • Brian Tyler

Wykonawcy:

  • The Hollywood Studio Symphony
  • Brian Tyler

Wydawca:

  • Varese Sarabande (2018)

Producent:

  • Brian Tyler

R E K L A M A







NASI PARTNERZY:



Poki.pl
Grydladzieci.pl


 
Strona hostowana przez
www.twojastrona.pl
Copyright © 2005-2019 FilmMusic.pl.
Wszelkie materia造 multimedialne wykorzystane na tej stronie s逝膨 jedynie celom informacyjnym.
Projekt i wykonanie