Szukaj: w


recenzje

Ligne Droite, La


Młoda imigrantka Leila wychodzi z więzienia, do którego trafiła po nieumyślnym spowodowaniu śmierci swojego narzeczonego. Rzuca na ziemię swój bagaż, zakłada sportowe obuwie i zaczyna biec przed siebie. Wkrótce przypadkowym zrządzeniem losu stanie się trenerem niewidomego biegacza, który próbuje odzyskać sprawność po wypadku i wystartować w zawodach dla niepełnosprawnych.

Po niepokojącej ciszy otaczającej więzienie na odludziu, biegowi Leili towarzyszy znakomita muzyka Patricka Doyle, współpracującego z reżyserem Regisem Wargnier już po raz siódmy. Kameralna praca, wykonana przez ledwie 11-osobowy zespół muzyków (artyści z The London Symphony Orchestra oraz sam kompozytor na fortepianie), niesie ze sobą echa zarówno wcześniejszych prac Szkota (East-West), jak i dorobku tuzów minimalizmu: Philipa Glassa oraz Michaela Nymana. Z punktu widzenia fana muzyki filmowej niebagatelne znaczenie ma fakt, iż ilustracja Doyle'a jest w połączeniu z obrazem bardzo dobrze wyeksponowana, a Wargnier wielokrotnie pozwala muzyce prowadzić sceny, pozostawiając jej wiele przestrzeni. W rezultacie ścieżka nie ginie w natłoku dźwięków i dialogów, a wręcz przeciwnie - okazuje się dla nich równorzędnym partnerem, który wznosi film na wyższy poziom.

Pomysł ilustracyjny Doyle'a zachwyca na kilka sposobów. Po pierwsze, motoryka głównego tematu, prowadzonego przez smyczki i fortepian, nadaje pulsu całemu filmowi. Znakomitym tego przykładem jest Seeing Her Son, gdzie muzyka dynamizuje statyczną pierwotnie scenę (główna bohaterka obserwuje z daleka swojego syna, z którym od pójścia do więzienia nie miała kontaktu). Po drugie, mimo pozornego braku elastyczności, temat przewodni ulega co jakiś czas ciekawemu przemodelowaniu: raz podkreśla dramaturgię biegu (Leila Runs Free), innym razem opisuje narastającą desperację (Stealing a Car), łączy ekspresyjność z dużą wrażliwością (bardzo efektowny w filmie Training Breakthrough), czy wreszcie intensyfikuje ekscytację, poczucie bliskości sukcesu i nadziei (Leila's Past). Za pomocą jednej minimalistycznej formy kompozytorowi udaje się więc oddać różne skomplikowane stany emocjonalne. Również w oderwaniu od tematu głównego ścieżka wypada bardzo przekonująco: w First Training muzyka nie rozpędza się, bohaterowie przy pierwszej próbie wspólnego biegu nie mogą złapać rytmu, co Doyle odzwierciedla rezygnacją z minimalistycznej formuły i zastąpieniem jej smyczkowym lamentem bezsilności.

Najbardziej jednak wartościowym elementem La Ligne Droite, zdobywającym ścieżce ocenę maksymalną w kategoriih ilustracyjnej, jest jej płaszczyzna "znaczeniowa". Doyle zdołał bowiem przy pomocy bardzo prostej na pozór, bezpośredniej formuły, ubrać filmową opowieść w dodatkową płaszczyznę interpretacyjną. Znakomitością pod tym względem jest Suspension Bridge. Leila, z dala od bieżni i treningów, spędza dnie na mozolnej pracy w fabryce; powolną, statyczną i przytłaczającą sekwencję Doyle okrasza tymczasem dynamiczną aranżacją tematu przewodniego, budując w ten sposób piękną metaforę wewnętrznego pędu i nieustępliwości bohaterki, metaforę rytmu jej życia, pulsującego także z dala od toru wyścigowego. W takich momentach ilustracja Szkota wzbudza szczególny podziw, wydobywa bowiem z opowieści to, co na pierwszy rzut oka niewidoczne i co zagrzebane jest gdzieś w głębi psychiki Leili. Dzięki muzyce postać ta nabiera szlachetnego, heroicznego niemal rysu, który nie jest wyidealizowany, ale posiada ludzki wymiar.

Wszystkie te pochwały bledną nieco przy kontakcie z albumem, ten bowiem przy autonomicznym odsłuchu jest doświadczeniem po prostu uciążliwym. O ile w filmie jednostajne, powtarzalne i pokrewne sobie motywy wypadały świetnie (dawkowane były oszczędnie, a ponadto rozdzielały je sceny pozbawione ilustracji, oparte o ciszę bądź dialogi), o tyle schematyczność minimalistycznej formuły sprawia, że ledwie 40-minutowa płyta potrafi znudzić i zmęczyć. Trudno winić tu jej produkcję, gdyż inna chronologia utworów nie wpłynęłaby specjalnie na przyjemność odsłuchu; problem tkwi w kształcie samej muzyki, która w krótkich utworach nieustannie przetwarza te same pomysły kompozycyjne i aranżacyjne. Przemieszanie utworów nie poprawiłoby sytuacji, gdyż niemal każdy z nich utrzymany został w tej samej konwencji. Zamiast tego przearanżowany album wprowadziłby zamieszanie narracyjne - w utworach od 12 do 14 zamieszczono trzy wersje tego samego tematu, co drażni swoją łopatologią (zwłaszcza biorąc pod uwagę częstotliwość, z jaką temat pojawia się już wcześniej), z drugiej jednak strony przycięcie tej sekwencji byłoby tak naprawdę okaleczeniem opowieści.

Do samego finału płyty takie sytuacje będą się powtarzać i z perspektywy producenckiej niewiele można na to poradzić. Uciążliwy odbiór to wada samej muzyki, która mimo błyskotliwości w kategoriach ilustracyjnych ma słuchaczowi do zaoferowania niewiele świeżego materiału. Na początku bywa efektowna, ładna i inspirująca, potem natomiast, przy choćby chwili nieuwagi ze strony słuchacza, zamienia się w ciąg jednakowych sekwencji. W związku z powyższym można się zastanawiać, czy lepszym dla La Ligne Droite wyborem nie byłaby przekrojowa suita, aniżeli pełna albumowa narracja.

Mimo jednak wspomnianych niewygód, jest to muzyka, która potrafi oczarować i która głęboko zapada w pamięć. Z historii, która w rękach mniej zdolnego wyrobnika pobrzmiewałaby tapeciarskimi frazami, udało się Doyle'owi skleić ścieżkę przemawiającą własnym głosem, co wśród soundtrackowego rzemiosła naszych czasów samo w sobie jest już niebanalnym osiągnięciem. O ile wszystkie Thory i Genezy planety małp to tylko kolejne trybiki hollywoodzkiej machiny, o tyle La Ligne Droite, mimo swoich słabostek, potrafi oczarować pomysłem, jego realizacją oraz sugestywnością. Za to mocne cztery gwiazdki.



Autor recenzji:  Marek Łach
Nasza ocena
Oryginalność ścieżki:
Muzyka w filmie:
Muzyka na płycie:
OCENA OGÓLNA:
Lista utworów
  • 1.  Leila Runs Free (01:40)
  • 2.  Stadium Memories (02:34)
  • 3.  Seeing Her Son (01:35)
  • 4.  The Changing Room (01:09)
  • 5.  Training Games (01:28)
  • 6.  First Training (01:38)
  • 7.  Training Breakthrough (01:42)
  • 8.  The Other Woman (01:42)
  • 9.  You Tricked Me! (01:31)
  • 10.  Suspension Bridge (02:21)
  • 11.  Stealing a Car (02:23)
  • 12.  Running in the Sand (03:38)
  • 13.  Yannick Falls Overboard (01:11)
  • 14.  Rescued (01:57)
  • 15.  Playing Bridges (01:46)
  • 16.  Leila's Past (01:48)
  • 17.  Triple Training (02:06)
  • 18.  Raising Hands Together (01:46)
  • 19.  Through the Tunnel (01:13)
  • 20.  The Race (02:23)
  • 21.  Yannick and Leila (02:41)
Czas trwania: 40:12
Komentarze
Mefisto 2011-08-27
16:00
Świetna muzyka - jasne, że trochę monotonna, ale nie zgodzę się, że płyta nudzi i męczy, mi te 40 minut całkiem szybko upłynęło.
bladerunner22 2011-08-30
17:54
sympatyczna recenzja ;), ale oj oj , co to ja widzę?strasznie niesprawiedliwa ocena muzyki na płycie. Zgadzam się z przedmówcą, że jest ona nieco monotonna, ale emocje jakie są w niej zawarte tarmoszą moje serce. Świetne otwarcie płyty i optymistyczny koniec, do tego rewelacyjne dramatyczne,, Race'' . Chyba mój ulubiony Doyle..
czoug 2011-09-02
17:40
Myślę, że Doyle w tym roku obłowił się niejednym nowym fanem:) Bardzo przednie klasyczne granie. Niestety jak inni trzeba się tu do tracklisty przyczepić, która może w filmie tak się układa; ale do słuchania się nie nadaje. Brakuje mi ciągłości, rozwinięcia utworów. Ja czuje jakbym przeskakiwał od sceny do sceny(filmu nie widziałem) co męczy, bo co się człowiek przywiąże do świetnego kawałka to mu ucinają przyjemność. Expanded odpowiednio zmontowany w
ZETAJ 2011-09-04
08:57
Przyjemna muzyka choć momentami trochę przynudza.
Mystery 2011-09-22
15:21
Czwóreczka, muzyka z klasą.
Mieszko 2013-08-23
02:59
Nie najgorszy album. Największa wada? Zdecydowanie powtarzalność.

Ligne Droite, La

Kompozytor:

  • Patrick Doyle

Dyrygent:

  • Patrick Doyle

Orkiestrator:

  • Patrick Doyle

Wykonawcy:

  • Carmine Lauri
  • Lennox Mackenzie
  • David Alberman
  • Sarah Quinn
  • Edward Vanderspar
  • Malcolm Johnston
  • Rebecca Gilliver
  • Daniel Gardner
  • Colin Paris
  • John Alley
  • Patrick Doyle (fortepian)

Wydawca:

  • Varese Sarabande / Colosseum (2011)

Producent:

  • Maggie Rodford

R E K L A M A





NASI PARTNERZY:



Poki.pl
Grydladzieci.pl


 
Strona hostowana przez
www.twojastrona.pl
Copyright © 2005-2019 FilmMusic.pl.
Wszelkie materiały multimedialne wykorzystane na tej stronie służą jedynie celom informacyjnym.
Projekt i wykonanie