Szukaj: w


recenzje

The Crown (Season 2)



Na dworze Windsor闚 zaczyna wia wiatr nowoczesno軼i. Za chwil pocz徠ek lat 60., dekady zmian, zar闚no kulturowych – Brytyjczycy odkryj Beatles闚, do g這su dojdzie rewolucja seksualna – jak i spo貫czno-politycznych, w kt鏎ych afera profumo nadszarpnie kondycj konserwatyst闚, a pok這sie kryzysu sueskiego ods這ni przyw鏚cze braki po ostatniej kadencji ‘ojca narodu’ Winstona Churchilla. W takim obliczu spraw, monarchia zaczyna czu zimny oddech spo貫cze雟twa. Przez to kr鏊owa musi by mocna jak nigdy wcze郾iej. Monarchia musi post瘼owa. Co nie okazuje si 豉twe, bo opr鏂z zawi這軼i na jakie nara瘸 j kraj, problem闚 dostarczaj r闚nie najbli窺i. Filip, ksi捫 Edynburga, nie mo瞠 pogodzi si z rol ‘pomocnika ceremonii”. Natomiast ksi篹niczk Ma貪orzat ci庵nie do prawdziwego 篡cia, tego poza murami Buckingham. Ten malowniczy, aczkolwiek burzliwy okres historyczny adaptuje na potrzeby drugiego sezonu The Crown niezast徙iony Peter Morgan.

Rami w rami ze zmianami epoki, do ma貫j rewolucji dochodzi r闚nie w sferze kompozycyjnej, bowiem stabilny jak Big Ben, Rupert-Gregson Williams otrzymuje nieoczekiwane wsparcie od Lorne Balfe. Williams zabra si za The Crown w zbawiennym, przywracaj帷ym go do artystycznego 篡cia, roku 2016. Serial o rodzinie kr鏊ewskiej wyszed mu obok filmu o Tarzanie – klapa – i Hacksaw Ridge, g這郾ym widowisku wojennym o ca趾iem porz康nym muzycznym podwoziu. Nakr璚ony tymi projektami, Williams dosta pod swoj opiek najdro窺zy serial produkcji Netflix i zapewni jego producentom 軼ie磬 poprawn, funkcjonaln, ale bezwstydnie nieoryginaln i odtw鏎cz. Po tym zosta zaanga穎wany do megaprodukcji Wonder Woman, gdzie jakby z rozp璠u wyt這czy bezpieczne muzyczne t這, kt鏎e tak jak szybko wpada do g這wy, r闚nie szybko z niej ulatuje.

Gdy przyszed czas na drugi sezon The Crown, wszystkich podekscytowa豉 wie嗆 o anga簑 Lorne Balfe. Podekscytowa豉, poniewa Balfe ma za sob najlepszy rok w swojej karierze. Ma這 tego, to najci篹szy, najbardziej owocny okres kariery Amerykanina, kt鏎emu ka盥y m這dy kompozytor mo瞠 pozazdro軼i. Balfe pracuje, nie odcina kupon闚, nie analizuje i nie wybrzydza. Dobre prace wychodz jedna za drug. Je郵i sam nie jest tw鏎c, to pomaga i udziela si gdzie indziej, patrz Dunkierka. Por闚nuj帷 kalendarz z dat premiery film闚, z nazwiskiem Balfe na afiszu, mo積a pomy郵e, 瞠 Balfe to w istocie malutka instytucja, ukryta filia Remote Control Productions, w kt鏎ej uczestnicz dwie a nawet trzy g這wy, maj帷e za zadanie, po鈔鏚 innych obowi您k闚, przywr鏂i t organizacj do 豉sk.

Nic wi璚 dziwnego, 瞠 je郵i ju Balfe ma wchodzi w serial, chce to robi na pe軟ych prawach. W praktyce oznacza to, 瞠 obaj kompozytorzy niemal瞠 przepisuj muzyk od nowa, zachowuj帷 jedynie ducha pierwowzoru. Wydawa by si mog這, 瞠 takie podej軼ie to po prostu strata czasu i marnotrawstwo bud瞠tu przeznaczonego na produkcj. Tym bardziej, 瞠 Rupert Gregson-Williams to kompozytor, dla kt鏎ego przepisywanie czego od nowa mo瞠 wyda si szalenie ryzykownym pomys貫m. Wszak istnieje szansa, 瞠 dostaniemy dok豉dnie to samo co przedtem. No ale tak postanowiono, wi璚 panowie zabrali si do roboty. M闚i帷 to, mam na my郵i prawdziw robot.


Co nietrudno wyw瘰zy ju w Bounden Duty, utworze eksponuj帷ym dwie rzeczy. Po pierwsze to fragment w istocie skomponowany przez Balfe. Oznacza si niedawn hucp z plastikowego Geostorm oraz szumi帷 elektronik z czas闚 Dark Knight Rises. Dwa, nawet je郵i kompozycja napisana jest od nowa, ma swoje 廝鏚這 w Duck Shoot – muzycznym pakcie, jaki zawi您a kr鏊 Jerzy VI z m這dym Filipem u podn騜a sezonu pierwszego. Ten emblematyczny dla serii temat staje si tutaj przestrog, przypomnieniem o tamtej wyprawie. Faktycznie Duck Shoot powraca w sezonie drugim, w kszta販ie jakim go znamy (Future King), ale s逝篡, przede wszystkim, jako przypomnienie o dawnych wydarzeniach, o pot璠z i skali korony na mapie 鈍iata.

W czubie albumu przewa瘸j utwory wyraziste, przesycone dramaturgi, nie daj帷e si 豉two zaszufladkowa w uniwersum poprzedniego sezonu. The Downfall to d逝ga, ciut przygn瑿iaj帷a progresja spoczywaj帷a na prostej, ale efektownej melodyce. Homesick, ju bardziej zr騜nicowane zar闚no pod wzgl璠em narz璠zi jak i tempa, dobrze wywi您uje si ze swojej narracyjnej roli. Your Majesty, z kolei, pomaga nam chwil odpocz望, by pod koniec zaserwowa prawdziwie donios造 i kr鏊ewski fragment podszyty kot豉mi i rogami – jak gdyby poprzedza epokowe wydarzenie. W ko鎍u Headlines, utw鏎 b璠帷y okazj by po raz ostatni na albumie zaprezentowa skal korony. A ta zw豉szcza w drugiej cz窷ci Headlines wybija si przed szereg zwartymi smyczkami, kt鏎ych adresatem, podobnie jak w pierwszej cz窷ci, s hymny koronacyjne brytyjskich w豉dc闚, z kompozycjami Handla na czele (Zadok the Priest). Na kt鏎y jednak utw鏎 si nie zdecydujemy z tej cz瘰ci, tak naprawd obierzemy kurs na crescendo. A to robi niema貫 wra瞠nie (najwi瘯sze w filmie), bowiem obaj panowie, Williams i Balfe, operuj nim doskonale.

Na szcz窷cie od dok豉dnie po這wy 軼ie磬i, naznaczonej ko鎍em wspomnianego Future King, wkraczamy w cz窷 atmosferyczn, bardziej szczeg馧ow je郵i chodzi o aran瘸cje i nadaj帷 tej ilustracji filmow 鈍ie穎嗆. Ta cz窷 partytury towarzyszy przemy郵eniom bohater闚, chwilom rozwagi, trudnym decyzjom, kt鏎ych w sezonie drugim nie brakuje. Warto zawiesi ucho (i oko, rzecz jasna) na Princess Margaret – intensywnym, odpicowanym temacie Ma貪orzaty od Balfe oraz Be My Portrait, r闚nie przypisanym tej postaci. S造szymy jak poturbowana emocjonalnie Ma貪orzata wychodzi ze zwi您ku z genera貫m Townsendem. Jak szuka nowego ukojenia, a za ni w parze idzie nowoczesno嗆 i szyk, czego ekranowym dowodem jest odcinek czwarty, zatytu這wany Beryl.

Du篡 post瘼 notuje muzyka w obrazie. Dzi瘯i temu, 瞠 mn鏀two nowych ornament闚, g堯wnie elektronicznych, zaszczyci這 partytur swoj obecno軼i, wys逝chuje si tego lepiej. Komputerowe sznyty, i rozr騜nienie dynamiki – w przeciwie雟twie do pierwszej cz窷ci serii – 豉dnie nadaje ton scenom i tak kontrastuj帷ym ze sob przecie charakterom kr鏊ewskiego dworu. Zn闚 jednak, nazbyt rozochoceni nowymi aran瘸cjami, tw鏎cy zapychaj ekranow przestrze melodiami a po sam w瞛e windsorski. Cz瘰to to forsowanie ma sens (fina這we sceny), ale czasem po prostu pakuje widza w muzyczn grotesk (nocna przeja盥磬a motorem Ma貪orzaty). Og鏊nie rzecz ujmuj帷, nowoczesne oratoria z pocz徠ku wydania p造towego, maj tutaj w豉dz absolutn i przykrywaj fabu喚 niczym firmament - o dziwo, w wi瘯szo軼i ze skutkiem pozytywnym, bo co by nie m闚i, to najdro窺zy serial Netflix, w kt鏎ym wszystko 貫chce i po uszach, i po oczach, tak jak w najlepszym odcinku tego wydania: Paterfamilias.

Gdy w tek軼ie o sezonie pierwszym The Crown por闚na貫m Ruperta Gregsona-Williamsa do bibliotekarza, zawodu nobliwego, ale niekoniecznie post瘼owego, chcia貫m wyt逝軼i jego przywi您anie do kr捫帷ych i znanych w muzyce filmowej schemat闚. I El瘺ieta, jako brytyjska kr鏊owa, r闚nie zaczyna豉 jako podleg豉 koronie, manierom, protoko這m i starszym od niej dygnitarzom. Gdy jednak na swoje barki musia豉 d德ign望 sprawy wymykaj帷e si spod kontroli regu i ustroju, jej w豉dza post瘼owa豉, morfowa豉 i nabiera豉 nowych cech. Tu g這sem procesu zmian staje si Balfe. Widzi wk豉d Ruperta w opowie嗆, ale czas p璠zi przecie nieub豉ganie. Tam gdzie kr鏊owa po raz pierwszy 篡czy weso造ch 鈍i徠 z odbiornik闚 telewizyjnych w brytyjskich domach, tak samo pod ca陰 rozgrywk podpina si Balfe. W tandemie odkurza to co napisane, i dodaje to, co si陰 rzeczy, nasta musi – post瘼. Zadanie odrabia dobrze, ale ostatniego s這wa, jestem pewien, w temacie Windsor闚 nie powiedzia, o czym powinni鄉y przekona si w sezonie trzecim, gdy zmianie podporz康kuje si ca豉 dotychczasowa obsada. Tylko czy aby na pewno ca豉?


P.S. W鈔鏚 licznych kompozycji klasycznych przewijaj帷ych si przez drugi sezon The Crown, warto zwr鏂i uwag na odcinek 7, w kt鏎ym us造szymy Symphony No 3 op 36, "Sorrowful Songs" 3.Cantabile Semplice Henryka G鏎eckiego, Vivaldi, The Four Seasons: Spring 1 Maxa Richtera, i Dies Irae Zbigniewa Preisnera.



Autor recenzji:  Tomasz Ludward
Nasza ocena
Oryginalno嗆 軼ie磬i:
Muzyka w filmie:
Muzyka na p造cie:
OCENA OG粌NA:
Lista utwor闚
  • 1. Bounden Duty (3:35)
  • 2. Dismissed (3:40)
  • 3. The Downfall (6:19)
  • 4. Homesick (3:41)
  • 5. Your Majesty (4:14)
  • 6. Headlines (4:24)
  • 7. Radio Speech (3:50)
  • 8. Future King (2:21)
  • 9. Christmas Message (3:58)
  • 10. New Guinea Match (1:56)
  • 11. We Shall Go To War (2:17)
  • 12. Be My Portrait (2:37)
  • 13. Philip’s Dream (3:00)
  • 14. Princess Margaret (3:01)
  • 15. Critical Article (1:23)
  • 16. I Have No Choice (3:27)
  • 17. A New Chapter (1:56)
  • 18. Bring Him Home (3:09)
Komentarze

The Crown (Season 2)

Kompozytor:

  • Rupert Gregson-Williams, Lorne Balfe

Muzyka dodatkowa:

  • Evan Jolly, Jon Monroe

Dyrygent:

  • George Strezov i Lyubomir Denev Jr.

Orkiestrator:

  • Shane Rutherfoord-Jones

Wykonawcy:

  • Sofia Session Orchestra

Wydawca:

  • Sony Classical (2017)

Producent:

  • Hans Zimmer

R E K L A M A





NASI PARTNERZY:




Poki.pl
Grydladzieci.pl

 
Strona hostowana przez
www.twojastrona.pl
Copyright © 2005-2018 FilmMusic.pl.
Wszelkie materia造 multimedialne wykorzystane na tej stronie s逝膨 jedynie celom informacyjnym.
Projekt i wykonanie