Szukaj: w


recenzje

Road to Perdition (Droga do zatracenia)



Illinois, rok 1931. Michael Sullivan, jr. zdaje si prowadzi normalne 篡cie. Mama pracuje w domu, tata codziennie je寮zi do pracy, cho polega ona na pos逝giwaniu si broni. Pracuje dla wujka Johna, kt鏎y trz瘰ie ca造m miasteczkiem. Sielanka ko鎍zy si, kiedy Michael dowiaduje si, czym tak naprawd jego ojciec si zajmuje. Kiedy jest 鈍iadkiem zab鎩stwa lokalnego gangstera, w kt鏎ym Michael senior uczestniczy, syn wujka Johna zabija jego brata i matk. Ojciec i syn zmuszeni s do ucieczki i przygotowania zemsty. Ich 郵adem pod捫a p豉tny morderca z... zami這waniem do fotografii. Tak przedstawia si historia Drogi do zatracenia, drugiego filmu w re篡serii Sama Mendesa. Oparta jest na powie軼i graficznej autorstwa Maxa Allana Collinsa i Richarda Piersa Raynera. G堯wne roli zagrali Tom Hanks i w swym ostatnim kinowym filmie aktorska legenda Paul Newman. Opr鏂z niego pojawiaj si m.in. Jennifer Jason Leigh, debiutant Tyler Hoechlin, Ciaran Hinds, Daniel Craig oraz Stanley Tucci w roli Franka Nittiego. W wyci皻ej scenie Ala Capone zagra Anthony LaPaglia. Za znakomite, nastrojowe zdj璚ia odpowiada豉 inna legenda kina, Conrad L. Hall, kt鏎y po premierze zmar na raka i po鄉iertnie dosta Oscara.

Thomas Newman by w du瞠j cz窷ci odpowiedzialny za sukces American Beauty, wi璚 naturalne wydawa這 si, 瞠 to on powr鏂i do wsp馧pracy z Mendesem. Tak te si sta這. Kompozytor, kt鏎ego niekt鏎zy, co niestety jest du篡m uproszczeniem, sprowadzali do dw鏂h g堯wnych nurt闚 tw鏎czo軼i - dramatycznych 軼ie瞠k na orkiestr, takich jak Ma貫 kobietki czy Zaklinacz koni i do dziwacznych dla co niekt鏎ych eksperyment闚, z kt鏎ych "najgorsze" mia造 ukaza si ju po kameralnym American Beauty (do nich zaliczano cho熲y Erin Brockovich czy Podaj dalej). Uproszczenia uproszczeniami, ale faktem jest, 瞠 po debiucie Mendesa i nominacji do Oscara, 軼ie磬a ta sta豉 si wr璚z kultowa i l康uje w temp-tracku a do dzi, cho sam kompozytor twierdzi, 瞠 tamten film montowano pod... Prawdziwy romans. Film o latach 30-tych niekoniecznie pozwala na tak kameralistyk. W jaki spos鏏 Newman wybrn掖 z tego problemu, pokazuje wydany przez Decca album.

P造t i film otwiera cudowne wprost Rock Island, 1931. Prawie ca造 utw鏎 rozpisany jest na instrumenty celtyckie (m.in. irlandzkie uilleann pipes) z pomoc smyczk闚, kt鏎e dodatkowo ocieplaj brzmienie. W徠ki irlandzkie w typowo newmanowskim wydaniu pot璕uje jeszcze smutne Wake, gdzie wi瘯sz rol odgrywaj niskie fla穎lety (low whistles).

Pocz徠kowe utwory zupe軟ie nie zapowiadaj, z jak mroczn tak naprawd histori mamy do czynienia. Tak naprawd Mendes i Newman przez pierwszych kilka minut buduj fa連zywe poczucie bezpiecze雟twa. Dopiero po tym, jak m這dy Michael dowiaduje si, co tak naprawd robi jego ojciec, sprawa staje si nie tylko osobista, ale i bardzo niebezpieczna. S造cha to ju w Bit Borrowers, gdzie nawet elektronika ju nie brzmi tak ciep這, jak jeszcze kilka utwor闚 wcze郾iej. Niespe軟a o鄉iominutowe Murder (in four parts) jest ju wprost nieprzyjemne. Album oczywi軼ie, jak to u Thomasa Newmana nie jest u這穎ny do ko鎍a chronologicznie, cho akurat pocz徠ek wzgl璠nie dobrze oddaje pocz徠ek filmu. Czasem nie obywa si to bez pewnej dawki czarnego humoru, kt鏎 po raz pierwszy mo積a us造sze przy okazji Mr. Rance, a w pe軟i objawia si w 鈍ietnym Meet Maguire. Bo czy jest lepszy spos鏏 wprowadzenia p豉tnego zab鎩cy ni 陰cz帷 smyczki pizzicato, jazzowy klarnet i... rozstrojona mandolina?


Droga do zatracenia to pozornie dwa 鈍iaty. Z jednej strony mamy mroczn, niepokoj帷 te z powodu niecodziennych brzmie muzyk, m闚i帷 o przemocy w spos鏏 psychologiczny, co by這 zamierzeniem filmu (o niepokazywanie przemocy wprost prosili Mendesa autor zdj耩 i sam Hanks), a z drugiej nostalgiczne pi瘯no, jednak w 瘸den spos鏏 nie m闚i帷e j瞛ykiem "z epoki". Road to Chicago, jedna z wielu scen z drogi, kt鏎e nakr璚ono podczas produkcji filmu, otwiera film emocjonalnie. Jest to powi您ane z wyj軼iem poza pozornie bezpieczn spo貫czno嗆 Rock Island, kt鏎 Sullivanowie musz opu軼i. Pi瘯na narastaj帷a melodia. Drugi melancholijny temat na fortepian i smyczki wprowadza The Farm. I z perspektywy ostatniej tw鏎czo軼i Newmana mo積a powiedzie, 瞠 chyba ukszta速owa w du瞠j mierze dalsz jego tematyk. Podobne pomys造, je郵i nie nuty, mo積a znale潭 w Ratuj帷 Pana Banksa czy Pasa瞠rach. Cudne za s Grave Drive i Cathedral. Ma這 kto pisze tak emocjonalnie ciep陰 muzyk jak Thomas Newman. A przy tym tragizm i empatia wprost dominuj.

Film nie jest te pozbawiony muzyki akcji, kt鏎a na albumie zaczyna si od sekwencji monta穎wej Dirty Money, gdzie Newman bardzo umiej皻nie 陰czy stylistyk Aarona Coplanda z elementami muzyki country, dzi瘯i czemu nie brzmi to niesp鎩nie z reszt 軼ie磬i i jest jednocze郾ie... tak bardzo newmanowskie. Akcja jest w filmie wyra幡ie powi您ana z nastrojem. Przepi瘯na jest scena w barze, gdzie zatrzymuj si na chwil bohaterowie. Kiedy w deszczu wida nadje盥瘸j帷y z daleka samoch鏚 Maguire'a wytworzona przez kompozytora atmosfera nie do嗆, 瞠 zaczyna tworzy napi璚ie, to jeszcze idealnie oddaje nastr鎩 stworzony przez zdj璚ia Conrada L. Halla. Chcia這by si powiedzie, 瞠 Amerykanin jest specjalist od film闚 dziej帷ych si w deszczu, zw豉szcza, je郵i gra w nich Tom Hanks. Najlepszym fragmentem akcji jest natomiast 鈍ietne wprost Nothing to Trade, kt鏎e jednocze郾ie jest jazzowe w formie (oparte na bluesowej skali ostinata na smyczki pizzicato, st逝mione d皻e blaszane) i Herrmannowskie poprzez wykorzystanie ostinat i dysonans闚, jednocze郾ie brzmieniowo powi您ane z postaci Maguire'a. Mistrzostwo 鈍iata, kt鏎e pokazuje, wbrew niekt鏎ym opiniom, 瞠 Thomas Newman zawsze umia pisa muzyk akcji i nie potrzebowa do tego Jamesa Bonda. Podobn agresj ma te Shoot the Dead.

Ostatnie utwory p造ty nacechowane s swoistym tragizmem - arcynastrojowe, delikatne Ghosts przepi瘯nie ilustruje jedn z fina這wych scen filmu, gdzie 陰czy si z wprost teatralnie zrealizowan scen. Lexington Hotel, Room 1432 jest wprost z這wrogie poprzez ko鎍z帷y ostry dysonuj帷y akord na d皻e blaszane. I wreszcie s這dkogorzkie Road to Perdition i autentycznie grane przez Toma Hanksa i Paula Newmana Perdition - Piano Duet w nagraniu prosto z filmu. Muzyka Thomasa Newmana jest bez w徠pienia 軼ie磬 znakomit, 鈍ietnie po陰czon ze zdj璚iami Halla i buduj帷 ten nastrojowy, m闚i帷y wiele bez dialog闚, film. Na album ta atmosfera przenosi si nieco gorzej. P造ta jest do嗆 d逝ga, cho w du瞠j mierze jest tak przez zupe軟ie zb璠ne utwory 廝鏚這we, kt鏎e jednak nie rujnuj nastroju a tak jak w Zielonej mili, gdzie przecinaj ca貫 zako鎍zenie filmu na p馧. Lepiej by這by zostawi tylko maj帷y ju historyczn warto嗆 duet dw鏂h aktor闚, kt鏎y jest te swoistym komentarzem do ich filmowej relacji, co na albumie ma sens. Przepi瘯ny film, przepi瘯na muzyka. Czego chcie wi璚ej?



Autor recenzji:  Pawe Stroi雟ki
Nasza ocena
Oryginalno嗆 軼ie磬i:
Muzyka w filmie:
Muzyka na p造cie:
OCENA OG粌NA:
Lista utwor闚
  • 1. Rock Island, 1931 (03:22)
  • 2. Wake (01:56)
  • 3. Just the Feller (02:45)
  • 4. Mr. Rance (01:39)
  • 5. Bit Borrowers (02:25)
  • 6. Murder (in four parts) (07:53)
  • 7. Road to Chicago (03:06)
  • 8. Reading Room (01:26)
  • 9. Someday Sweetheart (03:07) -- performed by The Charleston Chasers
  • 10. Meet Maguire (01:44)
  • 11. Blood Dog (01:06)
  • 12. Finn McGovern (02:12)
  • 13. The Farm (02:10)
  • 14. Dirty Money (03:11)
  • 15. Rain Hammers (02:42)
  • 16. A Blind Eye (02:27)
  • 17. Nothing to Trade (02:25)
  • 18. Queer Notions (02:45) -- Fletcher Henderson & His Orchestra
  • 19. Virgin Mary (01:34)
  • 20. Shoot the Dead (02:25)
  • 21. Grave Drive (01:21)
  • 22. Cathedral (02:40) *
  • 23. There'll Be Some Changes Made (02:58) -- The Chicago Rhythm Kings
  • 24. Ghosts (03:40)
  • 25. Lexington Hotel, Room 1432 (01:44)
  • 26. Road to Perdition (03:56)
  • 27. Perdition - Piano Duet (01:39) **
Czas trwania: 70:18

* - zawiera fragment Alma Redemptoris Mater w wykonaniu Choir of King's College, Cambridge
** - kompozycja John M. Williams, wykonanie Tom Hanks i Paul Newman
Komentarze
andrzejlobo 2017-09-27
14:56
Klasa w sama sobie. Thomas Newman w najlepszych swych latach :)

Road to Perdition (Droga do zatracenia)

Kompozytor:

  • Thomas Newman

Muzyka dodatkowa:

  • John M. Williams (duet fortepianowy)

Dyrygent:

  • Thomas Newman

Orkiestrator:

  • Thomas Pasatieri

Soli軼i:

  • Eric Rigler (uilleann pipes, fla穎lety)
  • Jon Clarke (oboe d'amore, niski fla穎let)
  • Steve Kujala (flet i flet altowy)
  • Steve Tavaglione (klarnet, ewi)
  • George Doering (bouzoki irlandzkie, bowed string drum, dragge, gitara akustyczna)
  • Michael Fisher (bodhran, pang glocken, kot造, znaleziony metal)
  • Rick Cox (grana smyczkiem gitara i szk這, maraca, metal, g帳ka)
  • Chas Smith (elektryczna gitara hawajska)
  • Nico Abondolo (kontrabas)
  • Bill Bernstein (lira korbowa, mandolina)
  • Thomas Newman (fortepian, skrzypce Stroha)

Wydawca:

  • Decca (2002)

Producent:

  • Thomas Newman
  • Bill Bernstein

R E K L A M A





NASI PARTNERZY:




Poki.pl
Grydladzieci.pl

 
Strona hostowana przez
www.twojastrona.pl
Copyright © 2005-2018 FilmMusic.pl.
Wszelkie materia造 multimedialne wykorzystane na tej stronie s逝膨 jedynie celom informacyjnym.
Projekt i wykonanie